Publikacje nauczycieli

 Rok szkolny 2012/2013; 2013/2014

 

 

AGRESJA WŚRÓD DZIECI.

REAKCJE RODZICÓW.

 

 

Dzieci, nawet najbardziej przez nas chronione, stykają się z przemocą. Nie można ich od niej odizolować. Jeśli już nawet zabronimy im oglądać większość programów telewizyjnych, to spotkają ją w bajkach dla dzieci. Jeśli nie kupujemy im gier komputerowych, to słyszą jak relacjonują je sobie koledzy. Jeśli ograniczymy kontakty z „nieodpowiednimi” według nas rówieśnikami, to spotkają ich szkole. A na to już nie mamy wpływu. Gdy dziecko opowie w domu, o jakimś przejawie agresji, którego było świadkiem, a zwłaszcza, gdy w nim uczestniczyło, to do nas należy:
- wysłuchanie tego, co mówi dziecko,
- zebranie informacji i ustalenie faktów,
- w przypadkach drastycznych – skontaktowanie się ze szkołą i policją,
- pokazanie dziecku, że dorośli potrafią działać, że potrafią wielu sytuacjom zaradzić.
Mamy pomóc dziecku się przed nami otworzyć, stwarzając życzliwą atmosferę w domu. Dziecko nie powie nam prawdy, jeśli boi się, że ojciec nazwie je mięczakiem, albo, że mama będzie się martwić. Może też w nas nie wierzyć, bać się naszej bezradności, albo sztywności zasad.

 

Podczas rozmowy:
- nie krytykujmy dziecka,
- nie wymagajmy, by było zawsze bohaterem, nie zachęcajmy do „stawiania się” silniejszemu. Mówmy o innych możliwościach – ucieczka, wołanie o ratunek, proszenie o pomoc dorosłych,
- nie wykpiwajmy dziecka, że zachowało się jak ofiara.
Gdy dziecko nic nie mówi, ale zachowuje się w naszym odczuciu jakoś dziwnie, to przypatrzmy się mu, by nie przeoczyć sygnałów lęku.

 

Może:
- boi się pójść do szkoły,
- wbrew poprzednim zwyczajom wraca zaraz po szkole,
- przestało wychodzić na podwórko,
- w domu giną pieniądze.( Czy nie potrzebuje ich na haracz ?),
- rozmawiając „kręci”, unika odpowiedzi,
- cierpi na zaburzenia snu,
- stało się małomówne, tracimy z nim kontakt,
- ma zmienne nastroje, bywa apatyczne i agresywne.

 
Gdy zgłosimy nasze obserwacje wychowawcy w szkole, to istnieje większa szansa na znalezienie źródła lęku, a co za tym idzie znalezienie sprawców agresji. Ważne, by uczniowie winni agresji nie czuli się bezkarni. Gdy na jaw wyjdą akty agresji trzeba porozmawiać z winnymi o konsekwencjach prawnych ich czynów. Dobrze jest, jeśli w szkole pojawi się nawet czasem policja, nawet po to tylko, by się pokazać. Ważne jest także wzywanie do szkoły rodziców agresywnych dzieci, w celu poinformowania o zaistniałych faktach i podjętych krokach zaradczych.

 
Można próbować zmniejszyć poziom agresji w szkole:
- aranżować sytuacje pozwalające dzieciom wyładować energię i agresję, np. mecze, zawody. Można powiedzieć agresywnemu uczniowi: Tak dobrze grasz, po co wyżywasz się na innych?
- ustalić przyczyny agresji. Może są dzieci głodne? Może ich nie stać na kino? Jeśli można pomóc…Zasadą jest, że tam, gdzie dajesz – możesz wymagać.
- dzieci agresywne można nauczyć radzenia sobie ze złością, kontrolowania jej, wyrażania w sposób możliwy do zaakceptowania dla otoczenia. Pomogą w tym specjaliści, są też dobre programy profilaktyczne, które leczą przyczyny agresji.
Jeśli nasze dziecko już padło ofiarą przemocy, to pozwólmy mu odreagować strach i wstyd. Nie dziwmy się, że trudno mu zapomnieć. Traktujmy z szacunkiem jego lęki. Do psychologa pójdziemy, gdy nie będzie już innego wyjścia, np. dziecko cierpi na zaburzenia snu.
Jak wychować własne dziecko do życia w świecie pełnym agresji?
Przede wszystkim nie przekazywać własnego lęku. O tym, czy dziecko da sobie radę wobec agresji, na równi ze sprawnością fizyczną, decyduje siła ducha, którą powinniśmy wyrabiać w swych dzieciach od małego. Cały problem w tym, że nam samym często jej brak. Dziecko należy uczulać na zagrożenia, ale nie robić z niego tchórza. Strach mąci w głowie, nie pozwala trzeźwo ocenić sytuacji. A tchórz nie jest bardziej bezpieczny od odważnego. Zachowanie ofiary w dużym stopniu decyduje o zachowaniu agresora – napastnik czuje nasz strach.

 
Co robić, aby nasze dziecko nie było agresywne wobec innych?

 

 
Najkrócej – dbać i troszczyć się o dzieci, obdarzać je miłością.
Zdarzają się rodziny, którym los dzieci jest całkowicie obojętny. Coraz więcej zubożałych rodziców uważa, że nic od nich nie zależy, że nie mają nic do stracenia. Agresję dzieci zwiększa słabe oparcie w społeczeństwie, postępująca dezintegracja społeczna, zanik kontroli i solidarności społecznej. Każdy jest pochłonięty sobą – taka atomizacja dokonuje się nawet wewnątrz rodziny. Agresywne dzieci wychowują się w domach, w których niczego nie można przewidzieć. Raz za uwagę w dzienniczku ojciec powie z dumą „moja krew”, raz da lanie. W wielu rodzinach rodzice walczą ze sobą, często przy pomocy dzieci. Dzieci muszą stale być czujne, zewsząd może paść cios. Liczy się tylko siła, więc panicznie obawiają się bezradności i uzależnienia. W wieku 15 lat nie zdają już sobie sprawy ze swoich uczuć, nie widzą już, że się boją, że potrzebują miłości. Są nieufne. Inne trudne dzieci to te, którym w domu łamano charakter i wolę. Mają poczucie krzywdy, żalu, niższości. Ale nie, gdy nie działają otwarcie. Wyrastają z nich hieny – ugrzecznione wobec silnych, okrutne wobec słabszych.

 
Podsumowując.
Problem agresji jest wielki. Państwo, wychowując dzieci w rozumnej, pełnej miłości dyscyplinie, możecie im pomóc wzrastać w „agresywnym” świecie bez agresji.

 

Opracowała: mgr Agata Kulawiak

 ============================================

Jak pomóc dzieciom,

by radziły sobie z  własnymi  uczuciami ?

 

 

Zazwyczaj sami rodzice wiedzą, na co mogą pozwolić dziecku, a czego powinni mu odmawiać, mają określone wyobrażenia i cele, które zamierzają osiągnąć przez wychowanie. Znają wszystkie słabe i mocne strony swoich dzieci: starają się, by doświadczyły tylko tego, co najlepsze. Mimo to nie zawsze daje się uniknąć konfliktów i problemów w sferze zachowań i nawiązywania kontaktów. Dzieci bywają często poddawane zbyt dużym obciążeniom emocjonalnym i pozostawione ze swymi doznaniami całkowicie same, czy to w wyniku trudnej sytuacji rodzinnej, czy to w następstwie zmienionego położenia społecznego, bądź też z  powodu mimowolnego braku zrozumienia ze strony rodziców lub innych osób (kolegów z klasy, nauczycieli).

 

Wychowanie nie powinno opierać się wyłącznie na nakazach, zakazach, wskazówkach i wymaganiach. Ich miejsce jest dopiero na drugim planie. W prawidłowo przebiegającym procesie wychowawczym należy skupić uwagę przede wszystkim na równowadze psychicznej dziecka. Opierając się na tej zasadzie, można realizować główne kierunki wychowania.

 

 

Jak umożliwić dziecku osiągnięcie równowagi psychicznej?

 

 

Należy po prostu zaakceptować podstawowe potrzeby psychiczne właściwe każdemu człowiekowi, czyli potrzebę traktowania z powagą, zrozumieniem i szacunkiem. Wielu rodziców popełnia błąd, uzależniając swój stosunek do dziecka od tego, czy postępuje ono zgodnie z  ich oczekiwaniami.

 

 

Często rodzice myślą, a nawet mówią: “Nie mogę przecież go chwalić, jeśli zachowuje się niewłaściwie!”. Nikt nie oczekuje, aby rodzice chwalili dziecko za niesforne zachowanie. Negatywne zachowanie dziecka wywołane jest jakąś konkretną przyczyną (konflikty emocjonalne, spiętrzenie emocji, niepewność siebie) lub utrwalone niewłaściwymi reakcjami rodziców.

 

 Gdy zatem dziecko zachowuje się w sposób negatywny, nie oznacza to wcale, że ono samo jest złe. Powinno się odróżniać, “zachowanie” od “bycia”, a tak często jest ono ze sobą utożsamiane.

 

I tak na przykład agresja dziecka jest zachowaniem jednoznacznie negatywnym, ale należy wtedy uwzględnić źródło danego zachowania. Najpierw należy zapoznać się z procesami wewnętrznymi, a dopiero potem osądzać postępowanie. Co zatem kryje się bardzo często pod maską agresji? Przede wszystkim wrażliwość, niepewność siebie, brak umiejętności radzenia sobie z  konfliktami, mała odporność na stresy, poczucie zawodu, bezradność wobec określonej sytuacji, poczucie odrzucenia i osamotnienia.

 

A jakie potrzeby leżą u podstaw tych doznań?

 

Potrzeba uznania i życzliwego zainteresowania. Czyli potrzeby wszystkich ludzi, bez których zaspokojenia nie da się osiągnąć wewnętrznej równowagi.

 

Nie znaczy to oczywiście, że w każdej sytuacji, gdy te podstawowe potrzeby nie są spełnione, można od razu reagować agresywnie lub wykorzystywać ten fakt dla usprawiedliwienia swojej agresji. To, czy zachowanie agresywne stanie się typowym sposobem reakcji na problemy zewnętrzne czy wewnętrzne, zależy w dużej mierze od wychowania i od wzorców społecznych. Osiągnięty często w wyniku agresywnej reakcji pożądany cel odbierany jest ponadto jako bezpośrednie doznanie sukcesu (osoba agresywna znajduje się w centrum uwagi, wzbudza respekt, wyładowuje się, inni jej ustępują) i utrwala tego rodzaju postępowanie.

 

Jeśli chcemy zmienić złe nawyki, czy niestosowne zachowanie dziecka, powinniśmy kierować się następującą zasadą.

 

Każdy rodzaj zainteresowania (wszystko jedno, czy o charakterze pozytywnym, czy negatywnym), następujący bezpośrednio po określonym zachowaniu dziecka, sprawia, że zachowanie to pojawia się częściej.

 

Zainteresowanie (upomnienie, pochwała, krytyka, perswazja), a zatem zauważenie, działa stymulująco. Znaczy to, że już choćby z tego powodu należałoby zrezygnować z upominania i krytyki. Właściwą metodą wychowawczą jest odniesienie się z uznaniem do zachowań dziecka zgodnych z naszymi oczekiwaniami, do doświadczeń pozytywnych. Wyrażamy się o dziecku z  szacunkiem, okazując mu w ten sposób zaufanie. Dopiero wtedy, gdy jest to naprawdę niezbędne, pouczmy je, dlaczego należy odrzucić niewłaściwe zachowanie i przedstawmy mu, jakie mogłyby z  niego wyniknąć konsekwencje.

 

 

Należy pamiętać, że nikt nie da się skłonić do zmiany swego postępowania przez deprecjonującą krytykę, odrzucenie i dezaprobatę. Podbudujmy swe dziecko i zapewnijmy mu równowagę przez akceptację. Akceptacja nie ma nic wspólnego z rozpieszczaniem i przesadnym chwaleniem. Jako pozytywny sygnał powinna być ona okazywana dziecku wg następujących wskazówek:

 

  • odnoszenia się do konkretnych sytuacji, mówmy, o tym głośno, jeśli zauważymy u swego dziecka pozytywne zachowanie,
  • podkreślajmy szczególnie nasze doznania i to, jak wiele one dla nas znaczą; zaakcentujmy tym samym nasz serdeczny stosunek do dziecka

 

Już przez samą akceptację możemy zaspokoić kilka istotnych potrzeb dziecka: każdy człowiek pragnie być szanowany i traktowany poważnie.

 

Główne przesłanki są już znane: rozróżnianie między ,,zachowaniem” a ,,byciem”, dostrzeganie uczuć dziecka i traktowanie ich ze zrozumieniem. Szczególnie w odniesieniu do uczuć niezwykłą wagę mają otwarte rozmowy. Najlepszym pocieszeniem jest znalezienie zrozumienia u innych, a to udaje się tylko wtedy, gdy dostrzegamy uczucia drugiej osoby i traktujemy je poważnie.

 

Czy jeśli jesteśmy smutni, chcielibyśmy, aby ktoś usiłował wyperswadować nam to doznanie, zabronić go bądź też próbował je zbagatelizować lub podać w wątpliwość?

 

Z pewnością nie! Popularne reakcje typu: “Nie jest wcale tak źle”, “Weź się w garść”, “Rozerwij się trochę, nie przejmuj się tak”, “Wszystko znowu się ułoży”, “Zdarzają się gorsze rzeczy” itp., prawdopodobnie tylko potęgują nasz smutek.

 

Zaakceptowanie, potwierdzenie, danego uczucia (bez dramatyzowania go) przez najprostszą, lecz banalną reakcję jak np.: “Jesteś smutny, prawda?”, “Wyobrażam sobie, jak bardzo musi boleć takie rozczarowanie”- stanowi skuteczniejszą pomoc niż najlepsza rada. Odnieśmy się ze zrozumieniem najpierw do tych emocji, a dopiero potem ustosunkujmy się do konkretnego zachowania i zaproponujmy jakieś rozwiązanie. Nie zapominajmy, że my sami stanowimy wzorzec dla dziecka. Pokażmy mu na własnym przykładzie, jak należy obchodzić się z  uczuciami. Tylko nie kierujmy się w swoich reakcjach chwilowymi emocjami, ale wyraźmy swoje doznanie jednoznacznie jako jasną informację. Nie wypierajmy się swych uczuć.

 

 

Pokażmy dziecku, że odczuwane emocje nie są słabością. Jedynie ten, kto zauważa uczucia i je akceptuje, może nauczyć się z nimi obchodzić, by nie dopuścić do niewłaściwego postępowania.

 

 

 Tak więc akceptacja, wyrozumiałość i okazywanie zrozumienia dla uczuć pomagają w motywacji do zmian, pobudzania i umacniania psychicznego waszego dziecka.

 

Opracowała: mgr Agata Kulawiak

 =================================================

BEZPIECZNE KORZYSTANIE  Z INTERNETU  PRZEZ  DZIECI

 

RADY DLA RODZICÓW

 

Opracowała: mgr Pituch Monika

 

1. Odkrywaj Internet razem z dzieckiem.

Bądź pierwszą osobą, która zapozna dziecko z Internetem. Odkrywajcie wspólnie jego zasoby. Spróbujcie znaleźć strony, które mogą zainteresować Wasze pociechy, a następnie zróbcie listę przyjaznych im stron (pomocny będzie edukacyjny serwis internetowy – www.sieciaki.pl). Jeśli Wasze dziecko sprawniej niż Wy porusza się po Sieci, nie zrażajcie się – poproście, by było Waszym przewodnikiem po wirtualnym świecie.

 

2. Naucz dziecko podstawowych zasad bezpieczeństwa w Internecie

 

Uczul dziecko na niebezpieczeństwa związane z nawiązywaniem nowych znajomości
w Internecie. Podkreśl, że nie można ufać osobom poznanym w Sieci, ani też wierzyć we wszystko co o sobie mówią. Ostrzeż dziecko przed ludźmi, którzy mogą chcieć zrobić im krzywdę. Rozmawiaj z dzieckiem o zagrożeniach czyhających w Internecie i sposobach ich unikania.

 

3. Rozmawiaj z dziećmi o ryzyku umawiania się na spotkania z osobami poznanymi w Sieci.

 

Dorośli powinni zrozumieć, że dzięki Internetowi dzieci mogą nawiązywać przyjaźnie. Jednakże spotykanie  się z nieznajomymi poznanymi w Sieci może okazać się bardzo niebezpieczne. Dzieci muszą mieć świadomość, że mogą spotykać się z nieznajomymi wyłącznie po uzyskanej zgodzie rodziców i zawsze w towarzystwie dorosłych lub przyjaciół.

 

4. Naucz swoje dziecko ostrożności przy podawaniu swoich prywatnych danych.

 

Dostęp do wielu stron internetowych przeznaczonych dla najmłodszych wymaga podania prywatnych danych. Ważne jest, aby dziecko wiedziało, że podając takie informacje, zawsze musi zapytać o zgodę swoich rodziców. Dziecko powinno zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw, jakie może przynieść podanie swoich danych osobowych. Ustal z nim, żeby nigdy nie podawało przypadkowym osobom swojego imienia, nazwiska, adresu
i numeru telefonu.

 

5. Naucz dziecko krytycznego podejścia do informacji przeczytanych w Sieci.

 

Wiele dzieci używa Internetu w celu rozwinięcia swoich zainteresowań i rozszerzenia wiedzy potrzebnej w szkole. Mali internauci powinni być jednak świadomi, że nie wszystkie znalezione w Sieci informacje są wiarygodne. Naucz dziecko, że trzeba weryfikować znalezione w Internecie treści, korzystając z innych dostępnych źródeł (encyklopedie, książki, słowniki).

 

6. Bądź wyrozumiały dla swojego dziecka.

 

Często zdarza się, że dzieci przypadkowo znajdują się na stronach adresowanych do dorosłych. Bywa, że w obawie przed karą, boją się do tego przyznać. Ważne jest, żeby dziecko Ci ufało i mówiło o tego typu sytuacjach; by wiedziało, że zawsze kiedy poczuje się niezręcznie, coś je zawstydzi lub przestraszy, może się do Ciebie zwrócić.

 

7. Zgłaszaj nielegalne i szkodliwe treści.

 

Wszyscy musimy wziąć odpowiedzialność za niewłaściwe czy nielegalne treści w Internecie. Nasze działania w tym względzie pomogą likwidować np. zjawisko pornografii dziecięcej szerzące się przy użyciu stron internetowych, chatów, e-maila itp. Nielegalne treści można zgłaszać na policję lub do współpracującego z nią punktu kontaktowego ds. zwalczania nielegalnych treści w Internecie – Hotline’u (www.dyzurnet.pl). Hotline kooperuje również z operatorami telekomunikacyjnymi i serwisami internetowymi w celu doprowadzenia do usunięcia nielegalnych materiałów z Sieci.

 

8. Zapoznaj dziecko z   Kodeksem Dobrego Zachowania w Internecie.

 

Przypominaj dzieciom o zasadach dobrego wychowania. W każdej dziedzinie naszego życia, podobnie więc w Internecie obowiązują takie reguły: powinno się być miłym, używać odpowiedniego słownictwa itp. (zasady Netykiety znajdziesz na stronie www.sieciaki.pl) Twoje dzieci powinny je poznać (nie wolno czytać nie swoich e-maili, kopiować zastrzeżonych materiałów, itp.).

 

9. Poznaj sposoby korzystania z Internetu przez Twoje dziecko.

 

Przyjrzyj się, jak Twoje dziecko korzysta z Internetu, jakie strony lubi oglądać i jak zachowuje się w Sieci. Staraj się poznać znajomych, z którymi dziecko koresponduje za pośrednictwem Internetu. Ustalcie zasady korzystania z Sieci (wzory Umów Rodzic-Dziecko znajdziesz na stronie www.dzieckowsieci.pl) oraz sposoby postępowania w razie nietypowych sytuacji.

 

10. Pamiętaj, że pozytywne strony Internetu przeważają nad jego negatywnymi stronami.

 

 =================================================

  SCENARIUSZ SPOTKANIA

Z OKAZJI ANDRZEJEK

 

DATA: 30. 11. 2012r.
UCZESTNICY: 6 latki

PROWADZĄCY: Monika Pituch

TEMAT: „WRÓŻBY ANDRZEJKOWE”

CEL GŁÓWNY : Uczestniczenie w wybranych obrzędach ludowych organizowanych w lokalnym środowisku. Poznawanie zwyczajów ludowych i obrzędów o zasięgu ogólnopolskim – andrzejki.

CELE OPERACYJNE
Dziecko:
poznaje zwyczaj wróżb i zabaw andrzejkowych,
poznaje historię św. Andrzeja,
starannie ozdabia klucz,
powtarza zaklęcie za nauczycielką,
potrafi bawić się w grupie,
potrafi tańczyć ze wstążką,
reaguje ruchem na przerwę w muzyce,
zachowuje bezpieczeństwo podczas zabaw,
 

FORMY:
zbiorowa,
indywidualna,
grupowa.

METODY:
słowna: opowiadanie, wyjaśnienia i instrukcje,
oglądowa: pokaz, obserwacja,
czynna: zadania stawiane do wykonania, taniec, praca plastyczna.

POMOCE DYDAKTYCZNE:
karta pracy – klucz, kredki,
gazety, obręcz,
cukierki z losami,
butelka, gwiazdki z symbolami,
buty dzieci,
kolorowe paski bibuły,
kartoniki z cyframi 1-6,
 

                                             PRZEBIEG SPOTKANIA

 

1. Powitanie wszystkich dzieci.
2. Rozpoczęcie spotkania przez n-lkę przypomnieniem tradycji związanych z obchodzeniem andrzejek w naszym regionie i zaproszeniem do zabawy. Andrzejki mają długą tradycję. Kiedyś uczestniczyły w nich tylko kobiety. 29 listopada czyli w wigilię imienin Andrzeja dziewczyny zbierały się, by wywróżyć sobie imię małżonka i przyszłość. Należy wspomnieć, że św. Andrzej jest opiekunem panien na wydaniu, i może stąd ta tradycja. Teraz dnia na wróżby umawiają się nie tylko dziewczęta, ale również panowie.

Jak mówi stare, polskie przysłowie “Na świętego Andrzeja błyska pannom nadzieja”. Wigilia św. Andrzeja, czyli popularne andrzejki od dawien dawna są tradycyjnym wieczorem wróżb.

Tego dnia dziewczęta próbowały dowiedzieć się czegoś o swojej przyszłości. Andrzejkowe wróżby łączą się z wierzeniami, według których w tym okresie z zaświatów przybywają na ziemię duchy. Możemy, więc za pośrednictwem wróżb zapytać je, co nas czeka w najbliższym czasie.

3. Nauka andrzejkowego zaklęcia:
„Hokus- pokus, czary – mary,
Niech się spełnią andrzejkowe czary!”

4. „Magiczny klucz”
Dzieci kolorują kontur klucza, ozdabiają go wg własnego pomysłu, starannie, aby wszystkie wróżby i zaklęcia się spełniły. Następnie z pomocą n-la wycinają klucz (zwrócenie uwagi na bezpieczne posługiwanie się nożyczkami).

5. Andrzejkowe wróżby
„ Spełnione marzenia” – ( hokus – pokus, czary mary, niech się spełnią andrzejkowe czary). Każdy uczestnik zgniata gazetę. Podchodzi do obręczy – zamyka oczy i myśli o swoim najskrytszym marzeniu. Po chwili rzuca gazetę do celu, jeżeli trafi, to marzenie się spełni.

6.„Cukierkowa wróżba”
Dzieci siedzą w kręgu koła i losują wykonane z kolorowego papieru cukierki, w których ukryte są karteczki z nazwami prezentów, które wg „cukierkowej wróżby” powinny niedługo otrzymać. Dzieci otwierają cukierki, a następnie nauczycielka odczytuje nazwy prezentów. Sanki, rower, narty, komputer, puzzle, piesek, farby, klocki lego, kredki, czekolada, lalka, miś, autko, magnetofon, ciężarówka, traktor, robot, gra, słodycze, mikrofon, łyżwy, konik, bajki czapka, klocki itp.
7. „Gwiazdka”
Na środku dywanu leży butelka, a wokół niej gwiazdy – symbole. Każdy kręci butelką i odczytuje symbol, który wskazuje butelka.
( korona) W przyszłości będziesz ważną osobą.
( książka) Przed tobą kariera naukowa, zaszczyty.
( serce) Czeka cię wielka miłość i szczęście rodzinne.
( moneta ) Będziesz bardzo bogatym biznesmenem.
( gwiazda) Przed tobą kariera aktorska lub piosenkarska Będziesz gwiazdą.
( palma) Czekają cię wspaniałe przygody. Zostaniesz podróżnikiem.
(cukierek) Będziesz miał słodkie życie.

8. „Czarodziejskie buciki”
Dzieci zdejmują po jednym bucie. Ustawiają je jeden za drugim. Czyj but pierwszy wyjdzie za próg sali, ten pojedzie na daleką wycieczkę.

9. „Losujemy kolory” -
Dzieci wybierają pasek z bibuły w dowolnym kolorze i stają z nim w dowolnym miejscu sali Tańczą z tymi paskami w rytm muzyki. Gdy muzyka milknie dmuchają na bibułę po czym łapią najbliższy pasek papieru:
czerwony – jesz za dużo słodyczy , zadbaj o zęby ;
pomarańczowy – nie sprzeczaj się z kolegami, bo możesz stracić przyjaciół;
zielony – bądź ostrożny w drodze do przedszkola ;
niebieski – pilnuj swoich rzeczy , możesz coś zgubić ;
biały – pijesz za mało mleka , bez niego twoje zęby są słabe ;
żółty – słabo dbasz o swoje zdrowie, nie zapominaj o czapce, szaliku, rękawiczkach.

10. Wspólna zabawa andrzejkowa przy muzyce. Wybór króla i królowej balu.

 

11. Zakończenie. Podziękowanie dzieciom za wspólną zabawę.

 

Opracowała: Monika Pituch

 

=================================================

 

SCENARIUSZ ZAJĘCIA

,,SPOTKANIE Z MIKOŁAJEM”

 

 

Wiek dzieci: 6 – latki

Data: 06. 12. 2012r.

Prowadząca: mgr Pituch Monika

Cele:

  • wprowadzenie nastroju oczekiwania na zbliżające się święta Bożego Narodzenia,
  • doskonalenie analizy i syntezy słuchowej i wzrokowej wyrazów,
  • odczytywanie pojedynczych wyrazów,
  • rozpoznawanie i nazywanie figur geometrycznych,
  • kształcenie spostrzegawczości wzrokowej,
  • rozwijanie logicznego myślenia,
  • wyrabianie poczucia rytmu,
  • wprowadzenie elementu zaciekawienia i niespodzianki jako środków sprzyjających koncentracji uwagi,
  • wdrażanie do zgodnego współdziałania.

Metody: czynna, percepcyjna zadaniowa, problemowa

Formy: zbiorowa, grupowa, indywidualna.

Środki dydaktyczne: list od św. Mikołaja, koperty oznaczone cyframi 1 – 6 z treściami zagadek, nagrania piosenek „Sanna”, „Odwiedziny św. Mikołaja”, nagranie muzyczne„Samolot” z pedagogiki zabawy, orzechy (po jednym dla każdego dziecka), karty pracy (xero), upominki dla dzieci.

Przebieg zajęcia:

1. Powitanie

„Witam wszystkich, którzy nie mogą się już doczekać świąt Bożego Narodzenia.”

„Witam wszystkich, którzy chcieliby, żeby w Wigilię spadł śnieg.”

„Witam wszystkich, którzy lubią rozwiązywać rozmaite zadania i łamigłówki.”

„Witam wszystkich, którzy lubią niespodzianki.”

„Miłe powitanie” – każde dziecko kolejno wchodzi do koła i mówi „Witam Was” oraz wykonuje wybrany przez siebie gest.

2. Rozmowa na temat Świąt Bożego Narodzenia na podstawie własnych przeżyć dzieci:

- W jaki sposób dzieci przygotowujecie się do świąt?

- Co robią Wasi rodzice?

- Jakie znacie zwyczaje związane z Wigilią?

- Jak pomagacie Waszym rodzicom?

- Kiedy ubieracie choinkę w Waszych domach?

- Co powinno znaleźć się na wigilijnym stole?

- Kiedy zasiadamy do stołu wigilijnego?

- Kiedy otwieramy prezenty? itp.

3. Odczytanie listu od św. Mikołaja (list ukryty między gałązkami choinki).

„Witam Was moi kochani przyjaciele!

Dostałem Wasze piękne, kolorowe obrazki. Bardzo Wam za nie dziękuję. Razem z moimi pomocnikami byłem dziś w nocy w Waszym przedszkolu. Zostawiłem dla Was małe podarunki. Wybierzcie się teraz na ich poszukiwania. Przechodźcie przez kolejne krainy i rozwiązujcie zadania przygotowane przeze mnie, a cierpliwość i mądrość Wasza będzie nagrodzona. Zapraszam Was do Pierwszej Krainy i życzę dobrej zabawy.

P.S. Po rozwiązaniu wszystkich zadań Wasza Pani Odczyta Wam drugą część listu.

4. „Podróż saniami”

Do pierwszej krainy dostaniemy się saniami. Wsiadamy do sań (dzieci w parach tworzą „sanie”). W czasie trwania zwrotek piosenki „Sanna” poruszają się w rytm muzyki po sali. Na słowa refrenu zatrzymują się i rytmicznie klaszczą w ręce.

5. W Krainie Zagadek

Nauczycielka wyjaśnia dzieciom pierwsze zadanie.

W sali w kopertach oznaczonych cyframi 1- 6 znajdują się teksty zagadek:

- rozwiązują zagadkę,

- po jej odgadnięciu dzieci dzielą wyraz na sylaby, głoski, wyodrębniają głoskę w nagłosie i wygłosie, układają wyraz na daną głoskę lub sylabę.

6. Zaproszenie do kolejnej Krainy- „Lot samolotem” – zabawa ruchowa przy muzyce.

Dzieci wykonują gesty naśladujące zapinanie pasów, włączanie silników, lot samolotem, turbulencje i lądowanie.

7. „Orzechowe granie”

Dzieci poruszają się po sali i śpiewają piosenkę „Odwiedziny św. Mikołaja”. Na słowa refrenu zatrzymują się i orzechem wystukują rytm o podłogę; na przerwę w muzyce zatrzymują się bez ruchu.

8. Odczytanie drugiej części listu od św. Mikołaja.

„ Kochane dzieciaki!

Dziękuję Wam za wspólną zabawę. Wszystkie zadania rozwiązałyście prawidłowo. Jestem z Was bardzo dumny. Upominki – niespodzianki czekają na Was, ale zanim je znajdziecie należy: stanąć na środku sali przodem do drzwi, zrobić dwa kroki w lewo, trzy kroki w tył, cztery kroki w prawo, odwrócić się za siebie, skoczyć jak najwyżej i przykucnąć (dzieci wykonują te czynności, a na koniec nauczycielka pokazuje im tajemnicze pudełko).

9. Prezent dla św. Mikołaja

Zaproponowanie dzieciom, aby wykonały prezent dla Mikołaja.
Dzieci ozdabiają szablon szalika wzorami literopodobnymi zaproponowanymi przez nauczycielkę lub wymyślonymi przez siebie.

13. Przypięcie gotowych prac do tablicy.

14. Rozdanie dzieciom drobnych upominków od Mikołaja.

15. Dzieci ustawiają się w kole i mówią rymowankę, klaszcząc w dłonie:

„Mikołaju święty dziękujemy Ci za prezenty.”

16. Pochwalenie dzieci i podziękowanie im za udział w zajęciach.

 

Opracowała; Monika Pituch

=================================================

 

 

Scenariusz uroczystości

z okazji Dnia Babci i Dziadka

                                     

Grupa: 6 latki

Temat: ,,Kochamy nasze babcie i dziadków”

Prowadząca: mgr Monika Pituch,

   Cele ogólne:
* dostarczenie miłych wrażeń i przeżyć w różnych sferach działalności muzycznej, ruchowej, słownej,

* kształcenie przywiązania i okazywanie szacunku dla bliskich osób –zacieśnianie więzi rodzinnych;

* uczenie się czerpania radości ze sprawiania innym niespodzianek z okazji ich święta.


Cele operacyjne:

Dziecko:
•potrafi wyrecytować publicznie krótki wierszyk dla babci lub dziadka,
•umie wyrazić mimiką, gestem, ruchem wypowiadane kwestie,
•potrafi indywidualnie i wspólnie z kolegami zaśpiewać piosenkę,
•potrafi wyróżnić z grona gości swoją babcię oraz swojego dziadka, złożyć im życzenia, wręczyć upominki,
•potrafi okazać miłość i szacunek swoim dziadkom,
•umie zachować się w sytuacji ekspozycji społecznej zgodnie z przyjętymi wcześniej regułami.
•dzieci potrafią kulturalnie zachowywać się podczas poczęstunku;

 

Forma pracy:

•indywidualna
•zespołowa
Metody pracy:
•czynna, zadania otwarte, praktyczne działanie,
Środki / pomoce dydaktyczne:
• laurki w kształcie serc wykonane przez dzieci,

• kwiaty z bibuły wykonane przez dzieci
• ilustracje babć i dziadków,
• kasety z nagraniami, płyty CD, magnetofon

                                                 Przebieg uroczystości:

1. Powitanie wszystkich przybyłych gości przez nauczycielkę

Witam wszystkich gości ciepło i serdecznie

Babcie i Dziadków z okazji Waszego dzisiejszego święta,

którzy przybyli do nas z bliska i z daleka.

Oddaję teraz głos waszym najukochańszym wnukom.

To one pragną umilić Wasze dzisiejsze święto

i pobyt w naszym przedszkolu.

A poprzez wiersze, piosenki, tańce wyrazić jak najwięcej dziecięcej miłości

2.Wiersz w wykonaniu dzieci pt. ,,Kocham Was”

Kocham moją babcię, kocham mego dziadka,
Ale jak im o tym powiedzieć?
Może im zaśpiewać, wtedy będą wiedzieć

3.Piosenka w wykonaniu wszystkich dzieci:

,,Piosenka dla Babci i Dziadziusia”

 

4. Recytacja wierszy dla babci i dziadka:

 

Dla babci:

Moja babunia najlepsza w świecie.
Wszystkim wam powiem, bo wy nie wiecie.
Ja babcię kocham, ściskam za szyję.
Niech będzie zdrowa i sto lat żyje.

 

Dla dziadka:

Kiedy dzień dziadka zawita.
Z wiązanką kwiatów go witam.
Bądź zdrowy dziadku kochany
I bądź zawsze razem z nami.

 

5. Piosenki w wykonaniu wszystkich dzieci:

 

,,Moja Babcia”

,,Gdyby babcia była mała”

 

6. WRĘCZENIE UPOMINKÓW własnoręcznie wykonanych przez dzieci.

7. ZAPROSZENIE DO WSPÓLNEGO TAŃCA PRZY MUZYCE.

8. SŁODKI POCZĘSTUNEK.

 

Opracowała: Monika Pituch

 =================================================

 

Scenariusz zabawy karnawałowej

„Bal w krainie zabawek”

 

Grupa: 6-latki

Prowadzący: mgr Pituch Monika

Cele:

  • wytworzenie pogodnego i radosnego nastroju;
  • kultywowanie zwyczaju karnawałowych zabaw;
  • doświadczenie przyjemności wcielania się w różne postacie;
  • integrowanie się dzieci i rodziców podczas wspólnych zabaw i tańców;
  • doświadczanie przyjemnych doznań wynikających z udziału we wspólnych zabawach i konkursach;

                                                                Przebieg

  1. Powitanie wszystkich dzieci i zebranych gości zabawa powitalna „ Mówimy cześć”. Dzieci krążą po sali witając się z kolegami. Przy zmianie melodii dobierają się w pary i tańczą w kółeczkach.
  2. Oficjalne otwarcie Balu przez panią Dyrektor.
  3. Defilada uczestników balu – prezentacja strojów.
  4. Odśpiewanie przez dzieci piosenki „Bal w przedszkolu” – inscenizowanie jej ruchem.
  5. Zabawa przy muzyce – wspólny walc wszystkich uczestników balu. Zabawa rytmiczno-ruchowa integrująca dzieci przy piosence „Mróz, mróz” ( muz. J Lefeld, sł. J. Grodecka ).
  6. Konkurs: „Taniec z balonami” – pajacyk  rozdaje losowo wśród dzieci baloniki. Te, które ten balonik otrzymały dobierają sobie parę i tańczą w rytm słyszanej muzyki podtrzymując go miedzy sobą głową, brzuszkiem itp. Balon nie może upaść na podłogę i nie można go podtrzymać ręką. Wygrywa ta para, która utrzyma najdłużej balon miedzy sobą.
  7. Zabawa przy piosence „Bal przebierańców” ( muz. A. Zaremba, sł.Z. Żwirkowski ).
  8. Zabawa rytmiczno-ruchowa „Tańczące smoki” – dzieci podzielone na grupy stają jedno za drugim trzymając się za ramiona. Tworzą w ten sposób tułów smoka. Głową smoka jest jeden z rodziców. W takt muzyki smoki poruszają się po sali.
  9. Konkurs: „ Co to za bajka?” – reprezentanci oddziałów losują karteczki, na których są fragmenty znanych bajek. Zadaniem dzieci jest odgadnąć jaka to bajka.
  10. Zabawa taneczna „Dwóm tańczyć się zachciało”.
  11. Zabawa przy muzyce „Zabawki tańczą walca” – dzieci tworzą małe kółeczka i tańczą w takt walczyka.
  12. Konkurs: „Kto pierwszy zje wafelek” – wybrane dzieci stoją parami. Jedno z nich trzyma „wędkę”, na której zawieszony jest wafelek. Zadaniem partnera jest zjedzenie tegoż wafelka. Zwycięża ta para, która pierwsza będzie miała pustą wędkę.
  13. Zabawa przy muzyce „Kaczuszki”.
  14. Zabawa przy muzyce – swobodny taniec w parach, małych kółeczkach – zachęcenie rodziców do wspólnej zabawy.
  15. Konkurs: „Rzut do celu” – rzucanie papierowych kul do kosza. Każdy uczestnik otrzymuje 5 papierowych kul. Wygrywa dziecko, które wrzuci do kosza najwięcej kul.
  16. Zabawa przy muzyce „Krótkie działania w ruchu” – uczestnicy chodzą swobodnie w rytm muzyki po sali. Gdy muzyka milknie, prowadzący podaje polecenia, które dzieci wykonują do momentu, aż ponownie zabrzmi muzyka. ( np. wszyscy podskakują na lewej nodze, klaszczemy nad głową itp. ).
  17. Konkurs: „Gorące krzesła” – pajacyk wybiera po trzech przedstawicieli z każdego oddziału. Na środku sali stoją ustawione w kole krzesła ( o jedno mniej niż liczba wybranych dzieci ). Dzieci chodzą dookoła krzeseł w rytm muzyki. Gdy muzyka milknie, zajmują miejsca na krzesłach. Dziecko, które nie ma miejsca odpada. Nagradzane są wszystkie dzieci biorące udział w konkursie.
  18. Zabawa przy piosence „Pajacyk”.
  19. Konkurs: „Śmieszne miny , śmieszne kroki” – nagrodzone są wszystkie uczestniczące dzieci.
  20. Zabawa przy muzyce – swobodny taniec w rytm słyszanej melodii.
  21. Wręczenie dzieciom niespodzianek – upominki dla każdego dziecka.
  22. Walczyk na zakończenie.

 

Opracowała: Monika Pituch

 

============================================= 

SCENARIUSZ ZAJECIA

,,WALENTYNKI W ZERÓWCE”

 

Dnia :14 lutego 2013r.

Grupa: 6 latki

Prowadząca: mgr Pituch Monika

Treści programowe :

  • kształtowanie umiejętności społecznych dzieci : porozumiewanie się z dorosłymi i dziećmi, zgodne funkcjonowanie w sytuacjach zadaniowych (1.3)
  • wspomaganie rozwoju mowy (3.3)
  • wspieranie dzieci w rozwijaniu czynności intelektualnych, które stosuje w poznawaniu siebie i swojego otoczenia (4.1)
  • wychowanie przez sztukę – muzyka i śpiew, pląsy i taniec (8.1)
  • wychowanie przez sztukę – różne formy plastyczne (9.1)

Cele ogólne :

  • kultywowanie tradycji walentynkowej;
  • zachęcenie dzieci do okazywania uczuć innym osobom ( kolegom, koleżankom, rodzicom i bliskim)
  • nawiązywanie  kontaktów interpersonalnych w czasie wspólnych zabaw;
  • rozwijanie u dzieci poczucia przynależności do społeczności przedszkolnej.

Cele operacyjne:

  • zna tradycje Walentynkowe, oraz wie co to jest Walentynka;
  • potrafi rozpoznać swoje uczucia i dostrzega je u innych;
  • umie wyrazić swoje uczucia;
  • potrafi współpracować z rówieśnikami;
  • komunikuje się w grupie za pomocą słów, mimiki i gestów.

Metody :

czynna – zadań stawianych do wykonania;

słowna – rozmowa, objaśnienia, instrukcje;

oglądowa – pokaz, obserwacja.

Formy :

zbiorowa, praca w małych zespołach.

Pomoce :

ciekawostki n/t  dnia św. Walentego, szablony serduszek walentynkowych wyciętych z brystolu, płyty i kasety z nagranymi piosenkami, zagadki bajkowe, puzzle bajkowe, materiały potrzebne do prac plastycznych, upominki dla każdego dziecka.

 

Przebieg zajęcia

  1. Powitanie piosenką ,, Czy gruby, czy chudy…”.
  2. Wysłuchanie wiersza ,,Walentynki”.

W dniu świętego Walentego

nic nie może dziać się złego,

nikt nie może się dziś złościć,

bo dziś nadszedł dzień miłości…

Mamy dzisiaj Walentynki

święto chłopca i dziewczynki.

Takich co to się kochają

no i sobie też ufają.

Nawet słoniki porcelanowe

kotki, żyrafy całe pluszowe,

dziś wysyłają swe Walentynki…

Ja wrzucam moją do Twojej skrzynki

śląc w niej całusy takie gorące,

jakby wyssało je całe słońce !

Złap je i spróbuj domyślić się,

kto tak szalenie pokochał Cię ?

  1. Pogadanka n/t  zwyczaju walentynkowego, historii i tradycji obchodzenia ,,Dnia św. Walentego’’ –patrona zakochanych, w którym to dniu ludzie wysyłają do ukochanych ,,walentynki”- czyli wierszyki, wyznania czy drobne upominki; rozmowa n/t  okazywania miłości osobom (komu i w jaki sposób?)
  • Kogo kochamy ?
  • Jak okazujemy miłość ?
  1. Zabawa ruchowa z wykorzystaniem serca przy piosence ,, Mam serduszko” (na melodię piosenki ,,Mam chusteczkę”).

Mam serduszko, wielkie serce,

spójrz jakie czerwone.

Kogo kocham, kogo lubię,

rzucę w jego stronę.

Ciebie kocham, Ciebie lubię

Ciebie pocałuję.

A czerwone dziś serduszko

Tobie podaruję !

Dana moja dana,

Moja ukochana.(2 x)

  1. Konkursy ODSZUKAJ DRUGIEJ POŁÓWKI

- Na dywanie nauczycielka rozkłada połówki serc (serca są różnej wielkości i poprzecinane w różny sposób). Zadaniem dzieci jest dopasować serca tak, żeby pasowały do siebie.

  1. Zagadki KTO KOGO KOCHA ? KTO KOGO LUBI ?
  • Jak nazywa się bajka, w której występuje braciszek i siostrzyczka, którzy zgubili się w lesie i trafili do chatki Baby Jagi ?
  • Kto obudził Królewnę Śnieżkę ?
  • W jaki sposób Kopciuszek został Królewną ?
  • Kto jest ukochaną Shreka ?
  • Kto ożenił się z Calineczką ?
  • Wymień przyjaciół Kubusia Puchatka ?
  1. Puzzle ZAKOCHANE PARY I PRZYJACIELE

- Układanie w parach puzzli do rozwiązanych zagadek i naklejanie ich na przygotowane kartony.

  1. Zabawa przy piosence ,,Nie chcę Cię znać?”-naśladowanie ruchem treści piosenki.
  2. Ozdabianie Walentynek wg pomysłów i inwencji dzieci z wykorzystaniem przygotowanych materiałów plastycznych-praca w zespołach kilku osobowych. W tym czasie pozostałe dzieci bawią się z serduszkiem przy piosence,, Mam serduszko”.
  3. Oglądanie wykonanych prac oraz tych, które dzieci wykonały na konkurs: ,,Kocha, lubi, szanujeMiłość niejedno ma imię” .Wręczenie dzieciom biorącym udział w konkursie dyplomów i drobnych upominków.
  4. Podziękowanie wszystkim dzieciom za udział w dzisiejszych zabawach i zachęcenie do wykonania Walentynek dla swoich bliskich

 

Opracowała: Monika Pituch

 =================================================

Scenariusz z okazji Dnia Kobiet

- „Dziś dla każdej Pani mamy kwiatek”

   

Data: 08.03. 2013r.

Grupa: 6-latki

Prowadząca: mgr Pituch Monika

CELE ZAJĘĆ:

- Uświadomienie uczniom znaczenia „Święta Kobiet”

- Uświadomienie uczniom znaczenia grupy koleżeńskiej

- Integracja grupy

- Kształtowanie umiejętności plastycznych

- Rozwijanie umiejętności przyrodniczych

METODY PRACY: rozmowa, pokaz, ćwiczenia praktyczne, zabawy integracyjne

FORMY PRACY: praca indywidualna, grupowa, zbiorowa

ŚRODKI DYDAKTYCZNE: karty pracy, rozsypanka wyrazowa, kleje, kredki.

                                                             PRZEBIEG ZAJĘCIA

  1. Część wstępna
    Organizacja przestrzeni klasy – tworzenie koła z krzeseł na potrzebę zabawy
    - „Zaczarowany staw” – Dziecko-ochotnik stoi na środku z zasłoniętymi oczami. Wszystkie pozostałe dzieci poruszają się dookoła niego do momentu, kiedy osoba w środku powie magiczne słowa: „Zaczarowany staw”. Wtedy to ona sama zaczyna się poruszać wśród nieruchomych postaci i dotyka twarzy pierwszego napotkanego dziecka, zgadując, kto to jest.2. Część właściwa
    - Rozmowa z dziećmi na temat obchodzenia Dnia Kobiet. Pokaz ilustracji, kobiety w różnych zawodach.
    - Zaznaczamy, że w tym dniu, to dziewczynki i dorosłe panie obchodzą swoje święto i mogą być traktowane w sposób szczególny, przypominamy jednak przy tym, że nie tylko w tym dniu, także na co dzień chłopcy wobec dziewczynek, mam i innych pań powinni zachować się w sposób uprzejmy i życzliwy.
    - Rozdajemy dzieciom (losowo) kartki przedstawiające rożne kwiatki. Zadaniem każdego jest pokolorowanie danego kwiatka według schematu kolorów, który podany jest na kartce. Po skończeniu prac dzieci odgadują nazwy kwiatków.
    (przykładowe kwiatki –  bez, tulipan, stokrotka, róża)
    - „Dowiedz się kim jesteś” Przypominamy wszystkim, że dziewczynki obchodzą swoje święto. Prosimy chłopców, żeby swoje gotowe, pokolorowane kwiatki rozdali koleżankom z grupy. Ale, żeby chłopcom nie było smutno prosimy także dziewczynki, żeby ofiarowały swoim kolegom gotowe kwiatki. Gdy każdy swój otrzyma po kolei mówimy dzieciom, co oznaczają ich kwiatki i jakie cechy człowieka prezentują.

,,Marcowy Kwiatek’- zaśpiewanie piosenki. Dowolna improwizacja ruchowa do treści i melodii utworu. Zabawa- chłopcy proszą dziewczynki do tańca przy piosence ,,Marcowy Kwiatek”. Składają wszystkim dziewczynkom życzenia z okazji ich święta.
          3. Część końcowa
         „Czarodziejski smok” – dzieci razem wspólnie tworzą „smoka” ustawiając się jeden za          drugim i kładąc sobie ręce na ramionach. Nauczyciel podaje w tym czasie instrukcje: „Wyobraźcie sobie, że jesteście czarodziejskim smokiem, który potrafi robić niezwykłe i wspaniałe rzeczy. Podskakuje raz na swoich prawych nogach, raz na swoich lewych nogach. Czasem jest także odrobinkę komiczny, a wtedy głowa smoka próbuje ugryźć ogon, ale ogon ucieka i nie pozwala się ugryźć. Kiedy głowa złapie ogon, głośno parska” Po zakończeniu następuje zamiana miejsc – inne dziecko może być głową i inne ogonem.

Opracowała:  Monika Pituch

 ================================================

 

Scenariusz zajęcia w grupie 0

,,POWITANIE WIOSNY”

 

Grupa: 6-latki

Prowadząca- mgr Monika Pituch

Data: 21. III. 2013r

 

Cel główny: – bogacenie i utrwalanie wiadomości na temat wiosny w przyrodzie

Cele operacyjne:
Dziecko: – zna oznaki wiosny w przyrodzie,
- zna pory roku i nazwy wiosennych miesięcy,
- potrafi wysłuchać tekst ze zrozumieniem,
- potrafi odpowiedzieć na pytania dot. treści tekstu,
- odtwarza słowem, ruchem, gestem rolę wiosny,
- zgodnie współdziała w zespole,
- potrafi bawić się razem z kolegami.

                                                   Przebieg zajęć:

1. Zaproszenie do wspólnego powitania / zabawy integracyjne/.
zaproszenie do kręgu,
wspólne odśpiewanie piosenki „ Wszyscy są, witam was”,
przekazanie iskierki przyjaźni,
zabawa integracyjna „ Klasnę w ręce i nic więcej”
Dzieci w parach  ustawione na obwodzie koła twarzami do siebie recytują wierszyk z jednoczesną ilustracją ruchową:
„Klasnę w ręce i nic więcej, wznoszę nogę nad  podłogę, drugą nogę nad podłogę, krótki wydech / razem robią przysiad/,  znowu wdech/ wstają/, witam Ciebie: cześć, cześć, cześć/ podają sobie ręce w powitaniu/.”
Następnie dzieci- z koła wewnętrznego przesuwają się o jedną osobę w prawo i witają się z kolejną osobą. Zabawę powtarzamy aż każdy  wróci do swojej pary.   

2. Wprowadzenie do  tematu zajęć.
- Dzisiejsze zajęcia związane będą z panującą porą roku. Jaka to pora?
podział słowa „ wiosna” na sylaby, na głoski,
ułożenie wyrazu „ wiosna” z dużych liter i przypięcie do tablicy.
- Kiedy zaczęła się wiosna?
- Po jakiej porze roku przyszła?
- Jakie pory roku nastąpią po wiośnie?
- Jakie znasz wiosenne miesiące?
- Jaki miesiąc mamy teraz?
wspólne zaśpiewanie piosenki pt. „Maszeruje Wiosna” połączone z ruchem.
- Po czym poznajemy, że na świecie panuje wiosna?
- Jakie są oznaki wiosny?
- Ponieważ jedną z oznak wiosny są kwiaty, otrzymacie teraz wiosenny kwiat.
 /wybór kwiatu w dowolnym kolorze, zaproszenie do stolików- podział na grupy wg kolorów kwiatów/

3. Praca z tekstem.
rozdanie tekstów: Wiosna niesie skarby. Daje nam kwiaty i blask promieni. Rozwija listki.
Wita ptaki: bociany, dudki, skowronki. Trawy maluje na zielono.
Kwiatom daje kolory. Wiosna to bogata i cudna pora.
A co wiosna da nam?
 
Odczytanie tekstu przez nauczyciela,
 

Rozmowa na temat treści tekstu.
- O kim mówi tekst?
- Co wiosna nam niesie?
- Jakie powracające ptaki wita wiosna? / przypięcie obrazków/
- Jakie znasz wiosenne kwiaty – zwiastuny wiosny? / przypięcie obrazków/
- Jakie pytanie zadano nam w tekście?
- Co wiosna da wam i innym dzieciom? / swobodne wypowiedzi/

4. Praca w grupach.
- Wiosna zaprosi nas na pewno na wiosenne spacery i wycieczki. Co zabrać na wiosenną wycieczkę, co się nam przyda? Rozmowa. Dowolna improwizacja ruchowa do piosenki ,,Wiosenka”
 
5. Rysowanie przez każde dziecko ,,Wiosennego obrazka” zawierającego wiosenne oznaki. Porównywanie i omawianie wykonanych prac.

6. Podsumowanie zajęć, nagrodzenie aktywności.

 

Opracowała: Monika Pituch

 

=================================================

 

SCENARIUSZ ZAJEĆ

,,PISANKI, KRASZANKI- ŚWIĘTA WIELKANOCNE”

 

Grupa- 6-latki

PROWADZĄCA: mgr Pituch Monika

TEMAT BLOKU: „Wiosna i Święta Wielkanocne”


CELE OGÓLNE
( hasła programowe):
Doskonalenie umiejętności muzycznych, tanecznych, plastycznych.
Nabywanie wiadomości o Świętach Wielkanocnych.
Doskonalenie umiejętności pracy z komputerem.

CELE SZCZEGÓLOWE
( instrumentalne):

Sfera poznawcza:
dz. zna niektóre zwyczaje związane z Wielkanocą,
dz. zna tekst życzeń wielkanocnych,
dz. potrafi przeliczać liczebnikami głównymi w zakresie 5.

 

ŚRODKI DYDAKTYCZNE:
Płyty CD z podkładami melodycznymi, dekoracje dotyczące Świąt Wielkanocnych, tekst zabawy – załącznik 1, treść wierszy załącznik nr 2, przedmioty: krokusy, gałązki wierzbowe, baranek, pisanka; ilustracje: bociana, dzieci z koszyczkami wielkanocnymi, stołu wielkanocnego, tekst piosenki załącznik nr 3; tekst opowiadania – załącznik nr 4,
biały obrus, stół dzbanek z baziami, koszyczek z pisankami, mazurki, babeczki, kiełbasa, wędliny, zając z czekolady, baranek wielkanocny; kolorowe kwiaty z bibuły, motyle,
METODY:
słowne (, rozmowa kierowana),
oglądowe ( obserwacja, pokaz)
czynne

Sfera kształcąca:
dz. ćwiczy mięśnie twarzy, języka, policzków i warg,
dz. zaprezentuje wiersze związane z Wielkanocą, ilustracje treści wierszy,
dz. zaprezentuje piosenki pt.: „ Święta Wielkanocne”, „Maszeruje Wiosna” zainscenizuje ruchem, kwiatami piosenkę „ Jesteśmy kroplami tęczy”,
dz. wysłucha opowiadanie czytane przez nauczycielkę pt.: „ Na wielkanocnym stole”, nazwie potrawy wielkanocne, jakie znajdowały się na stole,
dz. wskaże największego i najmniejszego motyla,
dz. pokoloruje pisankę według swojego pomysłu.
Sfera wychowawcza:
dz. aktywnie uczestniczy w zajęciach.

                                                        PRZEBIEG ZAJĘCIA

1. Rozmowa nauczyciela na temat zbliżających się Świąt Wielkanocnych, ćwiczenia mięśni twarzy, policzków, języka, warg na podstawie zabawy pt.: „ Pani w buzi”.

Załącznik 1

Zabawa „ Pani w buzi”

Pewnego dnia pani, która mieszka u każdego w buzi, robiła wielkie porządki.
Najpierw umyła dokładnie ściany ( przesuń język w stronę policzków, w środku buzi).
Podłoga też była brudna, więc umyła je bardzo dokładnie ( przesuń język w kierunku dolnych dziąseł).
Okna też musiały zostać umyte ( zęby).
Najpierw umyła ich stronę zewnętrzną a potem od środka.
Część okien była otwarta ( miejsce po zębach, które wypadły) i ich nie myła.
Potem umyła schody w przedsionku ( język wysuwa się w stronę dolnej wargi i wsuwa na brodę).
Komin też musiał być wyczyszczony ( język w kierunku nosa).
Na koniec wytrzepała dywany ( wyciągnij język, pochyl głowę i potrząśnij nią).
W ten sposób dom został wysprzątany.

2. Prezentacja wierszy związanych z Wielkanocą przez uczniów, wskazywanie sylwetami przedmiotów, ilustracji treści wierszy.

Załącznik 2

Wiersze związane z Wielkanocą :

Koło drogi przy wierzbinie ,
jasny strumyk sobie płynie,
a na łące, tam u kładki,
zakwitły pierwsze kwiatki.

Biały bocian w górze lata,
co obleciał kawał świata.
Biegną dzieci z śmiechem, krzykiem
i stanęły nad strumykiem;
zadzierają w górę głowę,
rwą gałązki, rwą wierzbowe.

Cieszymy się ze święconki,
z jajeczka i baranka.
Z całej pięknej przyrody
wielkanocnego poranka.

Nadchodzą piękne święta,
wszyscy się z nich radują.
I każdy śpiewa w duszy
wesołe Alleluja!

Dzielimy się jajkiem
i starsi i mali,
abyśmy się wszyscy
serdecznie kochali.

3. Prezentacja piosenki pt.: „ Święta Wielkanocne”,
inscenizowanie piosenki ruchem.

Załącznik 3

„ Święta Wielkanocne”
( tekst piosenki)

I
Skacze drogą zając, skacze pomalutku.
Przykucnął za płotem, hop i już w ogródku.
Kic, kic, kic cichutko, skrada się do domu.
Każdemu zostawia prezent po kryjomu.

REF.: Święta Wielkanocne z jajkiem i zającem,
Słoneczne i pachnące Święta Wielkanocne.

II
Idą chłopcy drogą, idą pomalutku.
Przykucnęli cicho, hop i już w ogródku.
Naraz śmiech i wrzawa, śmigus – dyngus krzyczą
i dziewczynki łapią i wodą je chlapią.

REF.: …

4. Wysłuchanie opowiadania czytanego przez nauczycielkę pt.: „ Na wielkanocnym stole”, nazywanie potraw wielkanocnych.
Wspólne przygotowanie stołu wielkanocnego z potrawami.

Załącznik 4

„ Na wielkanocnym stole”

Wielonocny stół nakryty bielutkim obrusem. Na ten obrus dzbanuszek wskoczył jednym susem. Z dzbanuszka zerkają aksamitne bazie. Ha ! Jesteśmy pierwsze, przynajmniej na razie. Niezbyt długo same na stoliczku stały. Wnet się zjawił koszyczek pisanek wspaniałych. Jedna w paski, druga w gwiazdki, trzy następne w kwiaty. Ta w kropeczki, ta w listeczki… . Wybór przebogaty! Każda sobą zachwycona i bardzo przejęta: dzięki nam tak kolorowe mogą być te święta!
Usłyszały to mazurki, ślicznie lukrowane. Roześmiały się serdecznie: pisanki kochane, śliczne macie wzorki, takie korowe, lecz my do schrupania jesteśmy gotowe. Każdy lubi w święta smacznie podjeść sobie, no, a wy służycie tylko ku ozdobie. Tak, tak – przytaknęła babeczka rumiana, podjeść sobie trzeba od samego rana. Zgoda – rzekła kiełbasa, strojąc dumne miny: Kto chce sobie podjeść sięga po wędliny. Ja – rzekł zając z czekolady- jestem cały w złocie i przynoszę grzecznym dzieciom słodziutkie łakocie. Coraz głośniej się spierały świąteczne przysmaki.
Nagle ktoś dołączył do nich. Patrzą kto to taki… To baranek wielkanocny stanął sobie z boku i powiedział cichuteńko: Przyniosłem wam pokój.
Już pogodne są mazurki, babka uśmiechnięta. Zajączek się cieszy:
Niech nam żyją święta!

5. Prezentacja piosenki pt.: „ Jesteśmy kroplami tęczy” z wykorzystaniem kwiatów.

6.Przeliczanie motyli liczebnikami głównymi, wskazywanie największego i najmniejszego.

7.Korowanie pisanki wg własnego pomysłu za pomocą dostępnych przyborów.
8. Prezentacja piosenki pt.: „Maszeruje Wiosna”, inscenizowanie piosenki ruchem.

9. Podziękowanie dzieciom za udział w zajęciach.

 

Opracowała: Monika Pituch

 ================================================

 

SCENARIUSZ UROCZYSTOŚCI

Z OKAZJI DNIA MATKI

GRUPIE 6-LATKÓW

                                

Grupa: 6- latki

Temat: ,,Kochamy nasze mamusie!”

Prowadząca: mgr Monika Pituch,                                       

 

Cele ogólne:
* dostarczenie miłych wrażeń i przeżyć w różnych sferach działalności muzycznej, ruchowej, słownej,

* kształcenie przywiązania i okazywanie szacunku dla bliskich osób –zacieśnianie więzi rodzinnych;

* uczenie się czerpania radości ze sprawiania innym niespodzianek z okazji ich święta.
Cele operacyjne:
Dziecko:
- potrafi wyrecytować publicznie krótki wierszyk dla mamy;
- potrafi wyrazić mimiką, gestem, ruchem wypowiadane kwestie;
- potrafi indywidualnie i wspólnie z kolegami zaśpiewać piosenkę;
- potrafi wyróżnić z grona gości swoją mamę, złożyć jej życzenia, wręczyć upominki,
- potrafi okazać miłość i szacunek swojej mamie;
- zachowuje się w sytuacji ekspozycji społecznej zgodnie z przyjętymi wcześniej regułami i zasadami;
- dzieci potrafią kulturalnie zachowywać się podczas poczęstunku;

 

Forma pracy:

•indywidualna
•zespołowa
Metody pracy:
•czynna, zadania otwarte, praktyczne działanie,
Środki / pomoce dydaktyczne:
• laurki w kształcie ramek wykonane przez dzieci,

• kwiaty z papieru kolorowego;
• ilustracje mam;
• kasety z nagraniami, płyty CD, magnetofon

Przebieg uroczystości

 

1. Powitanie przybyłych gości przez nauczyciela.

2. Wierszyk na powitanie: „Witam wszystkich gości”

     

                             Witam wszystkich gości

                                Kłaniam się niziutko

A do tego jeszcze

Śmieję się cichutko

 

                                  Witać gości to nie sztuka

Potrafią i mali

A na dowód, że to prawda

Mnie tutaj przysłali.

     

Kłaniam się wam nisko

Na lewo i na prawo

A jak wam się to spodoba

To nam bijcie brawo.

 

3. Piosenka w wykonaniu całej grupy ,,Moja mama”

4. Wierszyki recytowane przez dzieci:

*

Powiem Ci Mamusiu cichutko do uszka,
że Cię Kocham bardzo, z całego serduszka!

Mamo, mamo coś Ci dam, jedno serce tylko mam,                                                                              

A w tym sercu róży kwiat, Mamo, mamo żyj sto lat!!!

 

Nasz mama jest kochana
                                   Zawsze ma dla dzieci czas       (wszystkie dzieci)
Zwykle mama śpiewa dla nas
Ale dziś posłucha nas.

 

5. Piosenka w wykonaniu całej grupy pt. ,,Pomogę mamusi!”

6. Wierszyki recytowane przez dzieci:

 

*

Ile kwiatów wiosną, ile gwiazd na niebie
tyle mam miłości Mamusiu do Ciebie.

 

*

 

W Dniu Święta Mamy – serce radośnie mi bije!
Więc krzyczę głośno, najgłośniej! –
100 lat niech Mamusia żyje!

 

7. Piosenka w wykonaniu dzieci pt. ,,Bukiecik dla mamy”

8.  Wiersz „Przyrzeczenie” (wszystkie dzieci)

Kochane Mamy!
Dzisiaj przepraszamy!
Za nasze kaprysy, że wam dokuczamy.
I nie zawsze grzecznie się zachowujemy,
Przeszkadzamy w pracy, torcik palcem jemy.

Kochane Mamy
Wszyscy przyrzekamy!
Że będziemy grzeczni bo bardzo Was kochamy.
Więc dzisiaj od nas przyjmijcie życzenia,
sto lat w dobrym zdrowiu i marzeń spełnienia.

9. Rozdanie upominków samodzielnie wykonywanych przez dzieci.

10. Wspólny taniec w kole z mamami przy piosence M. Jeżowskiej ,,A ja wolę moją mamę!”

11. Słodki poczęstunek.

12. Zakończenie i podziękowanie za przybycie wszystkim mamom.

 

Opracowała:  Monika Pituch

 

 =================================================

NADWAGA U DZIECI

 

Otyłość u dzieci jest coraz bardziej powszechnym problemem, na który rodzice zwracają uwagę zbyt późno. Pulchny brzuszek oraz pyzate policzki niekiedy jeszcze uchodzą za okaz zdrowia dziecka, my jednak apelujemy, aby już teraz zadbać o prawidłowe żywienie dzieci aby uchronić naszych podopiecznych przed niechcianą nadwagą.
Waga dziecka tak samo jak w przypadku dorosłych zależy indywidualnie od człowieka. Postawienie malca na wadze nie pozwoli nam dokładnie oszacować, jaka jest prawidłowa waga dziecka. Można to jednak wyliczyć posługując się proporcją masy ciała i wysokości dziecka. Jeżeli okażą się, że waga dziecka jest zbyt wysoka należy niezwłocznie zastosować kilka zmian w życie swojej rodziny a na efekty nie będzie trzeba długo czekać.
  

Zdrowe odżywianie

Dzieci otyłe zazwyczaj w środowisku rówieśników czują się gorzej. Zbyt wysoka masa ciała wprawia je w kompleksy, podczas zajęć sportowych wypadają znacznie gorzej, trudniej też wzbudzić podziw wśród koleżanek i kolegów. Bardzo często otyłość u dzieci nie jest winą genów a złych nawyków żywieniowych, jakie panują w danej rodzinie. Dlatego też, aby w naszej rodzinie nie rosły grube dzieci powinniśmy niezwłocznie wprowadzić w życie prawidłowe nawyki żywieniowe. Dzieci biorą przykład z dorosłych, dlatego też maluch wychowany w kulcie kanapy i telewizora oraz obżarstwa będzie miał znacznie mniejsze szanse, aby wyrosnąć na smukłego nastolatka. Rodzice powinni zadbać o to, aby dziecko spędzało dużo czasu na dworze.
Jeśli stwierdziliśmy otyłość u dziecka pamiętajmy, że nie można stosować na maluchach żadnych diet odchudzających. Drastyczna zmiana nawyków żywieniowych na mocno rygorystyczne mogą w poważny sposób zakłócić rozwój dziecka. Aby temu zapobiec warto złożyć wizytę u lekarza specjalisty, który w fachowy sposób pomoże w procesie odchudzania dziecka w taki sposób, aby nie zaburzyć jego harmonijnego rozwoju.

 

Prawidłowe nawyki żywieniowe

Czasem, aby zmniejszyć nadwagę u dzieci wystarczy wprowadzić w domu prawidłowe nawyki żywieniowe. Maluchy zawsze naśladują zachowania swoich rodziców, dlatego też daj im dobry przykład. Warto podawać dziecku posiłki o stałej porze oraz dbać o to, aby maluch nie jadł w pośpiechu. Gdy dziecko je szybko wtedy niepotrzebnie zjada więcej niż w rzeczywistości potrzebuje. Kategorycznie zabraniaj podjadaniu, jeśli dziecko jest głodne niech je mniej a częściej, ale nie podjada słodyczy np. gdy się nudzi. Zdrowe odżywianie dzieci jest wrogiem słodyczy jednak każda mama wie, że maluchy je uwielbiają. Aby rozwiązać ten problem można wprowadzić np. jeden „słodki dzień” w tygodniu, w którym dziecko będzie mogło zjeść ulubiony batonik czy czekoladę. Zdrowe odżywianie dzieci nie może obejść się bez świeżych owoców i warzyw, dlatego też zadbaj o to, aby każdego dnia dziecko miało przygotowane pokłady błonnika.

 

JAK WZMOCNIĆ ODPORNOŚĆ DZIECI?

 

Gdy temperatury powietrza są coraz niższe bardzo ważne jest, aby w tym okresie dobrze zadbać o odporność u dzieci. Hartowanie i oswajanie naszego dziecka z zimnem to najlepszy sposób na zachowanie zdrowia i zwiększenie odporności dziecka. A więc jak wzmocnić odporność naszych podopiecznych?

 

Zabawy na dworze

Jesień i zima to okres, w którym zmniejsza się nasza aktywność fizyczna. Wcześniej zapada zmrok a dni są bardziej chłodne, co zniechęca do spacerów. Im rzadziej dziecko spędza czas na świeżym powietrzu tym jego odporność staje się mniejsza. Dlatego tak ważne są zabawy dworze, które powinny trwać, co najmniej dwie godziny dziennie. Zabawy z dzieckiem na dworze pomogą podopiecznym zwiększyć wytrzymałość organizmu na zmiany pogody. Chłodne powietrze zwęża śluzówki nosa oraz ułatwia oddychanie.

Zabawa na świeżym powietrzu jest bardzo ważna dla odporności dziecka ale także pozytywnie wpływa na cały jego rozwój. 

 

Na apetyt dla dziecka

 
Zabawy na dworze pozytywnie wpłyną nie tylko na odporność dziecka, ale także na jego apetyt. Regularny ruch dziecka na świeżym powietrzu usprawni krążenie krwi oraz wzbudzi apetyt u dziecka, przez co maluch nabierze siły i sprawności. Jeśli dziecko jest alergikiem bardzo wskazane jest na ferie zimowe zabrać malucha w góry gdzie ostre górskie powietrze pozytywnie wpłynie na wszelkie infekcje układu oddechowego dziecka.
 

Temperatura i wilgotność powietrza

O odporność dziecka możemy dbać także w domu. Dlatego też ważne jest, aby pamiętać o zachowaniu odpowiedniej temperatury powietrza w pomieszczeniach, w których, na co dzień przebywa dziecko. Kiedy  temperatura w domu jest wyższa w powietrzu jest mniej wilgoci. Powoduje to wysychanie śluzówki w buzi i nosku dziecka, przez co nasi podopieczni są bardziej narażeni na wszelkie bakterie i mikroorganizmy. Aby zachować odpowiednią wilgotność powietrza w domu temperatura powinna utrzymywać się w granicach 19-22 stopni Celsjusza. Ważne jest także regularne wietrzenie mieszkać, także zimą.

 

Ubieranie dzieci

Bardzo częstym błędem popełnianym przez rodziców jest zbyt przesadnie ubieranie dzieci w myśl zasady, że lepiej jest się przegrzać niż marznąć. Intencje rodziców w tym wypadku są jak najlepsze jednak może to się odbić na zdrowiu malucha – a te jest przecież dla nas najważniejsze. Niewłaściwa termoregulacja ciała powodująca przegrzanie organizmu może prowadzić do powstawania kłopotliwych infekcji osłabiających układ odpornościowy malca. Najrozsądniej jest, aby ubrania dziecka oraz bielizna była wykonana z naturalnych włókien, które pozwolą skórze oddychać. Z kolei warstwowe nakładanie ubrań pozwoli stworzyć izolacyjną warstwę, która pozwoli w utrzymaniu stałej temperatury ciała.
 

Nakrycie głowy

Podczas jesiennych i zimowych spacerów z dzieckiem niezbędnym elementem ubioru dziecka są czapka, szalik, rękawiczki oraz ciepłe obuwie. Powszechnie wiadomo, że najwięcej ciepła z organizmu ucieka przez głowę oraz stopy, dlatego też rodzice dbający o odporność swoich dzieci powinni zwracać na to uwagę szczególnie. Wskazane jest w bardzo mroźne dni posmarowanie buzi malca kremem do twarzy przeznaczonym specjalnie dla dzieci. Po powrocie ze spaceru ważne jest, aby rozgrzać dłoni i stopy dziecka.

 

 =================================================

 

JĄKANIE U DZIECI

 

Nie ma jednoznacznej przyczyny na to, dlaczego dzieci zaczynają się jąkać. Zaburzenia mowy u dzieci mogą być spowodowane zarówno wrażliwym układem nerwowym, niesprawnością motoryczną a nawet czynnikami emocjonalnymi. Przyczyn może być bardzo wiele, jednakże jąkanie u dzieci jest zjawiskiem dość powszechnym i w większości przypadków całkowicie uleczalnym.

 

Rozwój dziecka

Dziecko w wieku przedszkolnym często miewa problem ze swobodnym wyrażaniem myśli. Dzieje się tak gdyż u małych dzieci myślenie wyprzedza mowę, szczególnie w momencie silnej ekscytacji bądź zdenerwowania. Maluch chce powiedzieć jednocześnie zbyt wiele rzeczy, przez co zacina się i jąka. W tym momencie rodzice zaczynają niepokoić się o prawidłowy rozwój dziecka. Na szczęście tego typu zaburzenia mowy u dzieci, w 9 na 10 przypadków, samoczynnie znikają. Jąkanie u dzieci to najczęściej jeden z etapów rozwoju mowy w pierwszych latach życia.

Wsparcie rodziców w pierwszych latach życia jest bardzo ważne w każdym aspekcie rozwoju dziecka.

 

Rodzaje jąkania

Istnieją trzy podstawowe rodzaje jąkania. Pierwsze z nich jest związane z rozwojem aparatu mowy, czyli jąkanie przejściowe. Tego typu zaburzenia występują częściej u chłopców niż dziewczynek. Jąkanie u dziecka wynika z jego szybkiego rozwoju. Przedszkolakowi często brakuje słów, aby adekwatnie opisać swój stan emocjonalny, przez co zacina się i robi przerwy w mówieniu. Jąkanie nawykowe związane jest nieprawidłową budową układu mowy. Niesprawność motoryczna powoduje zakłócenia w kompatybilności mięśni biorących udział w mówieniu. Czynniki emocjonalne mają największy wpływ na rozwój dziecka a także jego mowy. Jąkanie na tle nerwicowym u dzieci leczy się najdłużej. Rozmaite przyczyny zaburzenia mowy w tym przypadku mogą trwać miesiącami. Wszelkiego rodzaju sytuacje stresowe jak przemoc, kłótnie rodziców czy rozwód mają bardzo silny wpływ na dziecko w wieku przedszkolnym. Z pewnego rodzaju problemami maluch nie potrafi sobie sam poradzić, przez co jąkanie nasila się i powoduje zaburzenia rozwoju aparatu mowy.

 

Leczenie jąkania

Niezależnie od rodzaju jąkania u dzieci, rodzice muszą wykazać się niezwykłą cierpliwością w stosunku do swoich podopiecznych. Okazując dziecku zrozumienie i wyrozumiałość dodamy mu otuchy i odwagi. Okazywanie zniecierpliwienia i rozdrażnienia spotęguje jeszcze problemy z wysławianiem się malca. Gdy dzieci próbują coś przekazać, najlepiej, jeśli rodzice poświęcą mu wtedy całą swoją uwagę. Słuchanie i jednoczesne czytanie gazety, bądź zajmowanie się swoimi sprawami zdezorientuje dziecko i spotęguje jego frustrację. Dziecko w wieku przedszkolnym najczęściej naśladuje swoich rodziców i opiekunów. Jeśli maluch ma problem z jąkaniem, rodzice tym bardziej powinni być dobrym przykładem i na co dzień używać poprawnej polszczyzny. Upokarzanie dziecka poprzez zwracanie mu publicznie uwagi, że źle mówi, nie zrobi nic dobrego. Wręcz przeciwnie, dziecko poczuje się poniżone, co zestresuje je jeszcze bardziej a mowa nie polepszy się.

 

Logopeda dla dzieci

Zazwyczaj zaburzenia mowy dzieci ustępują same. Jeśli jednak po zastosowaniu domowych sposobów leczenia jąkania dziecko dalej ma problem z wysławianiem się, warto wybrać się do lekarza specjalisty. Pomoc logopedy pomoże w rozluźnieniu napięcia w strunach głosowych dziecka a szereg specjalistycznych ćwiczeń poprawi mogę dziecka. W przypadku leczenia jąkania na tle nerwicowym niezbędna może okazać się psychoterapia.

 

Opracowała: mgr Monika Pituch

 

=============================================

 

„Rodzaje technik relaksacyjnych wykorzystywanych w pracy z dzieckiem nad obniżaniem poziomu stresu oraz eliminowaniem przejawów zachowań agresywnych”

 

                                                                  

Opracowała  mgr Monika Pituch

 

          W pracy z dziećmi wykazującymi się trudnościami w sferze rozwoju emocjonalno-społecznego duże znaczenie przypisuje się wykorzystaniu tzw. technik relaksacyjnych. Mają one na celu wprowadzenie w stan relaksu a tym samym opanowanie wegetatywnych objawów lęku i uzyskanie odprężenia psychicznego. Napięcia emocjonalne powodują zaburzenia równowagi neurohormonalnej, które przyczyniają się do wzrostu napięcia mięśniowego. Doprowadzenie do rozluźnienia mięśni pozwala z kolei na uzyskanie zmniejszenia napięcia emocjonalnego.

 

Wykorzystanie technik relaksacyjnych w terapii dzieci niespokojnych, lękliwych, gwałtownych w działaniu i agresywnych pomaga zredukować u nich stres i uzyskać przekonanie o możliwości zapanowania nad reakcjami własnego organizmu. Regularnie stosowane stają się dobrą ochroną przed nieustannym napięciem emocjonalnym. W niektórych odmianach zaburzeń nerwicowych (samoistnie przemijających) mogą być główną metodą terapii pozwalającą na uzyskanie poprawy samopoczucia. Do najbardziej znanych technik relaksacji mięśniowej należą: Relaksacja progresywna Jacobsona  i   Trening Autogenny Shultza.  

 

Relaksacja progresywna Jacobsona – bazująca na założeniu, że odprężenie psychiczne powinno naturalnie wynikać z odprężenia fizycznego polega na naprzemiennym napinaniu i rozluźnianiu poszczególnych partii (grup mięśni) swojego ciała. Zazwyczaj zaczyna się od napinania prawej, a potem lewej nogi. Następnie prawej, potem lewej ręki, mięśni brzucha, pleców, ramion i szyi, a na końcu twarzy. Każdy rejon ciała najczęściej napina się 2-3 razy. Po każdym napięciu (ok.5s.) należy całkowicie rozluźnić ten obszar ciała i wczuwać się w stan rozluźnienia. Ćwiczący powinien odczuć różnicę, jaka pojawia się w sygnałach  płynących  z ciała wtedy, gdy mięśnie były napięte i gdy są rozluźnione.

 

Przykładowe ćwiczenia wg metody Jacobsona:

  • Zaciśnij obie pięści – zwróć uwagę na napięcie dłoni i przedramion, rozluźnij się.
  • Wzrusz ramionami, podnieś je jak najwyżej – zwróć uwagę na napięcie barków, rozluźnij się.
  • Zmarszcz czoło – zwróć uwagę na napięcie czoła i okolicy oczu  –  rozluźnij się.

          Korzyści płynące z wykorzystania tej metody to redukcja objawów lękowych, wzmocnienie zaufania do siebie, zmniejszenie nadciśnienia, poprawa pracy serca, lepsza praca żołądka i jelit, rozwój wyobraźni i procesów myślenia, wzmocnienie kontroli nad własnym nastrojem.

 

          Trening Autogenny Shultza opracowany przez niemieckiego lekarza i terapeutę w oparciu o techniki jogi polega na monotonnym, stosunkowo długim powtarzaniu sobie sugestii dotyczących części naszego ciała. Na początek, możemy skupić się na swoich ramionach, albo rękach i monotonnie powtarzać przez kilka minut sugestię: „Rozluźniam prawą rękę, rozluźniam prawą rękę, rozluźniam prawą rękę… Moja prawa ręka staje się ciężka, prawa ręka staje się ciężka…cięższa, coraz cięższa… Moja prawa ręka jest bardzo ciężka, moja prawa ręka jest bardzo ciężka…Odczuwam ciężar powstający w prawej ręce”. Następnie zaprzestajemy mówienia i przez moment wczuwamy się w odczucia płynące  z tego rejonu ciała. Tą samą procedurę stosujemy w odniesieniu do innych części ciała. Za każdym razem po wypowiedzeniu sugestii pozostajemy przez moment w ciszy, wsłuchując się w nasze ciało. Zdania wypowiadamy w myślach lub na głos. Możemy też słuchać kaset z nagranymi sugestiami.

 

          Innym rodzajem relaksacji to Relaksacja przez oddech – najprostszy sposób świadomego oddychania. Obserwujemy każdy swój wdech i wydech. Dobrym sposobem pogłębiania relaksacji przez oddech jest skupianie się na oddechu z jednoczesnym powtarzaniem w myślach słowa klucza. Przy wdechu mówimy lub myślimy wybrane słowo, np. zdrowie, spokój, szczęście, wolność a przy wydechu np. napięcie, strach, opór, blokada. Niektórym łatwiej jest liczyć oddechy od jednego do dziesięciu i od nowa (liczymy tylko wydechy). Słowo klucz może być dowolne. Chodzi o to, aby dać zajęcie naszemu umysłowi, aby odpoczął od problemów. Podczas wdechu otwieramy się na odczucie, że pobieramy tlen       i nową, ożywczą energię życia, która zasila nasze ciało. Możemy wyobrażać sobie, że wdychamy jasne światło, które jest kwintesencją miłości, dobra, obfitości, akceptacji  i spokoju. Podczas wydechu wyobrażamy sobie, że wydychamy z siebie cały zużyty dwutlenek węgla, starą zużytą i niepotrzebną energię, zmęczenie, zmartwienia. Stosując relaksację oddechem korzystnym jest uruchomienie oddychania przeponą.

 

          Technika rodem z Indii: wdychamy powietrze przez jedną dziurkę nosa, zamykając palcem drugie skrzydełko nosa, wydychamy drugą dziurką od nosa, zamykając skrzydełko pierwszej. I tak 10 razy, po czym zmiana.

 

          Oddech połączony: oddychamy spokojnie, głęboko nie robiąc przerwy pomiędzy wdechem a wydechem. Staramy się utrzymać płynność powietrza przepływającego przez nasze ciało. Niech płynie bez zatrzymywania. 

 

          Relaksacja według Wintreberta – opracowana około 50 lat temu przez neuropsychiatrę. Przeznaczona jest ona dla dzieci w wieku szkolnym. Wyklucza sugestię. Istotą tej metody jest: wykonywanie ruchów biernych przez relaksatora na pacjencie leżącym na plecach, z nogami wyprostowanymi, rękami ułożonymi wzdłuż tułowia i zamkniętymi oczami.

Wyróżnia się tutaj następujące ruchy: obroty, krążenia, huśtanie (balansowanie) i opuszczanie bierne.

                                                                                                               

Bibliografia:

Kaja B., Zarys terapii dziecka, Wydawnictwo Uczelniane WSP, Bydgoszcz 1995

Teoria i metodyka ćwiczeń relaksowo-koncentrujących, Red. S. Grochmala, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1986.

 =================================================

ZABAWY KSZTAŁTUJĄCE MOWĘ DZIECKA

 

         W kształtowaniu mowy i prawidłowej wymowy u dzieci nieocenioną rolę odgrywają bardzo lubiane przez nie wyliczanki, rymowanki oraz tzw. rysowane wierszyki. Pozytywne emocje towarzyszące dzieciom podczas zabaw z ich wykorzystaniem, sprzyjają osiąganiu dobrych efektów ćwiczeń. Dorosły recytując i jednocześnie ilustrując tekst prostymi ruchami, czy też rysunkami pobudza wyobraźnię dziecka, zachęcając je tym samym do różnorodnych form aktywności.

 

             Łączenie tekstów rymowanych ze wskazywaniem odpowiednich przedmiotów, równocześnie bawi i uczy. Wielokrotne powtarzanie tekstów pozwala poznawać nowe słowa, oswaja z liczeniem i cyframi oraz ćwiczy pamięć. Nazywanie i wskazywanie np. poszczególnych części ciała orientuje dziecko w schemacie własnego ciała. Kreślenie symboli desygnatów z równoczesną recytacją prostych tekstów rymowanych zmusza go do śledzenia ruchu i jednoczesnego słuchania tekstu. Wielokrotność powtórzeń sprzyja wymawianiu początkowo ostatnich sylab w wersach, a następnie wybranych wyrazów i w końcu recytacji całego tekstu.

 

Oto kilka przykładów takich utworów do wykorzystania podczas zabaw z dzieckiem w domu:

Wyliczanki:

 

„Raz, dwa Janek ma” 

 

Raz, dwa Janek ma
trzy, cztery smaczne sery,
pięć, sześć, chciał je zjeść,
siedem, osiem, spotkał Zosię,
dziewięć, dziesięć schował w kieszeń.   

„ZAJĄC”         

 

Przez tropiki, przez pustynię
Toczył zając wielką dynię.
Toczył, toczył dynie w dół,
Pękła dynia mu na pół!
Pestki z niej się wysypały,
Więc je zbierał przez dzień cały.
Raz, dwa, trzy! Ile pestek zbierzesz Ty!?

 

Rymowanki               

                                                                       

/deklamujemy wierszyk, ilustrując jednocześnie ruchem jego treść i zachęcamy dziecko do naśladowania naszych ruchów, a przy powtórzeniu zabawy, dziecko samodzielnie dopowiada w każdym drugim wersie słowo będące rymem (zaznaczone w tekście tłustym drukiem)/

 

„OTO JA”        

 

Buzia robi: am, am, am
oczy patrzą tu i tam.
Tutaj swoje uszy mam,
a na nosie sobie gram.

 
„MYSZ”

 
Tup, tup, tup, kysz, kysz, kysz
czy to żaba, czy to mysz.     

„SŁONECZKO”   

     

Słoneczko na niebie świeci,
Wesoło wita dzieci,
Letnie promyki wysyła,
Całuski wszystkim przesyła.                                                                                                                          

Słoneczko, słoneczko kochane
Ile promyków dziś dostanę,
Które przegonią chmurki,
A które oświecą murki?

 

Słoneczko nie odpowiedziało
I za chmurki się schowało,
Ale Ciebie zobaczyło
I nam znowu zaświeciło!

 

„OKULARY”

 
Czary mary, czary mary,
mam niebieskie okulary.
Okulary mi się zbiły,
wszystkie czary się skończyły.

 

 

„PTASZEK”            

Do re mi mi mi
mały ptaszek śpi,
mi re do do do
kotek szuka go.

 

 

„Dinozaur”

 
Wujek Franek, ciotka Laura
zobaczyli dinozaura.
Jak podnieśli krzyk,
to dinozaur znikł.

 

„MAŁPA”      

Tańczy małpa na drucie,
ma czerwone papucie
i zieloną sukienkę
z małpiszonem pod rękę.

 

„Ala i As”       

   

Wpadł do klasy piesek As,

wcale się nie boi nas.

Szuka, węszy coś po sali:      

 – Czy tu nie ma mojej Ali? 

- Ala poszła na spacerek,

na słoneczko i wiaterek.     

Rysowane wierszyki      

 

/deklamujemy wierszyk i jednocześnie rysujemy jego treść na papierze, a przy powtórzeniu dziecko wraz z nami deklamuje i rysuje najpierw w powietrzu, a potem na papierze./

 

„BRATEK”       

Jeden płatek, drugi płatek, trzeci płatek, 

czwarty płatek. 

Jeszcze kreska 

i jest bratek.

 

„Miś”

 
Główka kształt kółka ma,
na niej leżą uszka dwa.
Brzuszek piękny, okrąglutki,
taki sam jak mają nutki.
Łapki, nóżki, oczko jedno, drugie,
zaraz misiu do nas mrugnie.
Nosek, buzię ładną mu dam,
aby miodek mógł jeść sam.

 

 

„Kotki”    

 

Oto domek niski,

stoją przed nim miski.         

Kotki mleko piją,           

Potem miski myją.

 

„Fotografia”    

    

Kropka, kropka, kreska, kreska                                                                                                                                           

– fotografia twego pieska.

 

„KÓZKA”   

                                                                                                        

Pudełeczko, cztery nóżki  

szyja, łebek i dwa różki  

oko, ogon 

Teraz wiecie, 

że to ma być kózka przecież.

 

„Kurczątko”                                                                                                                   

Kurczątko z jajka się urodziło,

główkę najpierw wychyliło, 

na dwie nóżki wyskoczyło  

czarne oczko otworzyło,  

dziobek mały rozchyliło, 

że jest głodne zakwiliło.   

 

Opracowała:

mgr Monika Pituch

na podstawie:

 

Bogdanowicz M.: Rymowanki – przytulanki. Wydawnictwo Fokus, Gdańsk 2002.   

Chmielewska E.: Zabawy logopedyczne i nie tylko. MAC, Kielce 1995.

Szumanówna W: Rysowane wierszyki. CMPPP MEN, Warszawa 1999.

 

 

============================================

Metody Dennisona

 

   Są to metody towarzyszące zajęciom edukacyjnym i terapeutycznym. Można tymi metodami pracować z dziećmi dyslektycznymi, które mają skrzyżowaną lateralizację, dziećmi nadpobudliwymi, zahamowanymi, z porażaniem mózgowym, upośledzonymi umysłowo.

 

   Paul Dennison – psycholog, pedagog, na przełomie lat 60/70 pracując z dziećmi dyslektycznymi zauważył, że gdy nauka tych uczniów odbywa się w powiązaniu z ruchem, przychodzi im ona znacznie łatwiej niż w spoczynku. Dennison zaobserwował także, które ruchy wywierają najbardziej zbawczy wpływ na dzieci i opierając się na tych spostrzeżeniach stworzył kanon podstawowych ćwiczeń, które nazwał gimnastyką mózgu.

 

   Najwznioślejszym osiągnięciem Dennisona było odkrycie dwóch podstawowych ruchów, za co otrzymał bardzo prestiżową nagrodę i są to:

1. ruch naprzemienny

2. ruch jednostronny

 

   Swoje spostrzeżenia także wykorzystał do stworzenia wraz  z żoną
Gail Dennison tzw. ,,Gimnastyki Mózgu”.

Gimnastyka Mózgu to program Kinezjologii Edukacyjnej, która uczy wykorzystania naturalnego ruchu fizycznego do organizowania pracy mózgu i ciała w celu poprawienia efektywności uczenia się i twórczej samorealizacji jednostki.

 

   Stworzyli oni zestaw prostych ćwiczeń fizycznych, które, jak potwierdzają liczne badania naukowe, pobudzają różne części mózgu oraz mechanizm integracji (łączenia) myśli i ruchu, dzięki czemu uczenie się jest bardziej naturalne, spontaniczne i wzmacnia proces zapamiętywania.

 

   Dennison podczas swoich badań dowodził, iż niektóre dzieci  ,,zanadto się starają” i ,,wyłączają” mechanizmy integracji mózgu, który jest niezbędnym czynnikiem efektywnego uczenia się. Integracja ta pomaga powiązać prace mózgu. Jak wiemy tylna część mózgu odpowiada za odbiór informacji, które jednak są niedostępne dla przednich części mózgu odpowiedzialnych za ,,nadawanie”. Owa niezdolność do ,,ekspresji” czyli uzewnętrzniania tego, czego się uczeń nauczył prowadzi do syndromu niepowodzeń szkolnych. Rozwiązaniem tego problemu jest uczenie się całym mózgiem, dzięki zmianie wzorca ruchowego oraz ćwiczeniom ruchowym zawartym w ,,gimnastyce mózgu”. Gimnastyka ta umożliwia uczniom włączenie tych części mózgu, które były dla nich uprzednio niedostępne. Zmiany zachowania się i zmiany w zakresie efektywności uczenia się niejednokrotnie bywają natychmiastowe i głębokie, zanim dzieci odkryją, w jaki sposób można odbierać i wyrażać siebie.

 

Metoda Dennisona wspomaga:

- Zmniejsza lub zwiększa napięcie mięśniowe i napięcie ścięgien – redukuje napięcie.

- Poprawia orientację w przestrzeni w wymiarach prawo – lewo, góra – dół, przód – tył (w obrębie własnego ciała).

- Poprawia koncentrację dowolną.

- Usprawnia myślenie globalne, asocjacyjne (wiedzę nowo nabytą włączamy  w już posiadaną).

- Zwiększenie spostrzegawczości.

- Zwiększa efektywność zapamiętywania w kwestii ilości i tempa.

- Usprawnia zmysły np.; wzroku i słuch.

Niski bieg – wg Dennisona bieg, w którym czegoś się uczymy – kontrola wszystkich zmysłów (koncentracja, duży wysiłek).

Wysoki bieg – zautomatyzowaniem tej czynności jest odruch. Jest on zintegrowany, bez żadnej kontroli, dlatego dochodzi do nas każdy nowy bodziec, jesteśmy go w stanie przyjąć, możemy włączyć go w nasza czynność.

Są dzieci, które funkcjonują stale na niskim biegu i nie maja szans na wyjście na wysoki bieg, występuje u nich wysoki stopień kontroli np. stres, strach – dzieci dyslektyczne. I dlatego celem terapii Dennisona jest bycie na wysokim zintegrowanym biegu.

Agnieszka Wanic

 =================================================

Dojrzałość szkolna – gotowość dziecka do podjęcia obowiązku szkolnego.

 

Podjęcie przez dziecko obowiązku szkolnego wiąże się z początkiem nowego, bardzo ważnego etapu w życiu. Przechodząc z wieku przedszkolnego w wiek wczesnoszkolny ulega zmianie podstawowa forma działalności dziecka. Dotąd była to zabawa. Teraz będzie nauka. Osiągnięcia w nauce będą podstawowym kryterium oceny dziecka. Jednak, aby dziecko mogło sprostać wymaganiom szkolnym i w pełni się rozwijać, musi osiągnąć dojrzałość szkolną.

 

Każdy rodzic wiedzieć powinien, na czym polega dojrzałość szkolna. Najogólniej można powiedzieć, że jest to gotowość dziecka do rozpoczęcia nauki w szkole, uzależniona od osiągnięcia takiego stanu rozwoju fizycznego, emocjonalno – społecznego i umysłowego, który umożliwia sprostanie obowiązkom szkolnym.

 

Dojrzałość umysłowa dziecka przejawia się w zainteresowaniu nauką, zwłaszcza czytaniem, pisaniem, liczeniem, zaciekawieniem zjawiskami zachodzącymi w najbliższym otoczeniu,. Dziecko dojrzałe umysłowo potrafi skupić uwagę przez dłuższy czas na tej samej czynności, potrafi z uwagą śledzić treść opowiadanej czy czytanej bajki. Jego mowa jest poprawna pod względem artykulacyjnym, a słownictwo jest na tyle bogate, że bez problemu potrafi porozumiewać się z innym. Nie ma problemów ze zrozumieniem przekazywanych wiadomości, poleceń, instrukcji czy treści czytanego opowiadania, bajki, lektury. Dziecko           7 letnie ma już pewien bagaż doświadczeń, spostrzeżeń, który umożliwia mu rozwój wyobraźni i myślenia pojęciowego. Dziecko dojrzałe do szkoły potrafi doprowadzić rozpoczętą pracę do końca, bo ciekawi go wynik swoich poczynań.

 

O poziomie umysłowym dziecka mogą świadczyć jego rysunki. Rysunki dzieci dojrzałych są bogate w treść, kolory, zawierają dużo szczegółów, są prawidłowo rozmieszczone na kartce. Przy odwzorowywaniu zachowany jest właściwy kierunek, od lewej do prawej krawędzi kartki i z góry na dół. Oceniając dojrzałość umysłową dziecka, bierze się pod uwagę również poziom rozwoju percepcji wzrokowej i koordynacji wzrokowo-ruchowej, oraz analizy i syntezy słuchowej. Te funkcje w dużej mierze decydują o opanowaniu umiejętności pisania i czytania.

 

Dziecko dojrzałe społecznie prawidłowo nawiązuje kontakty z rówieśnikami i dorosłym, potrafi współżyć w zespole, przestrzegać reguł życia w zbiorowości, przestrzegać zawartych umów. Charakteryzuje go zdyscyplinowanie, obowiązkowość, samodzielność. Samodzielność dotyczy nie tylko czynności samoobsługowych jak ubieranie się, mycie, czesanie, ale dotyczy także samodzielnego przygotowania się do lekcji, spakowania tornistra, a także samodzielnego podejmowania prawidłowych decyzji w różnych sytuacjach społecznych (np. przy przechodzeniu przez jezdnię). Od 7 latka wymaga się zrozumienia prostych sytuacji społecznych i rozeznanie, co jest dobre, a co złe (np. że nie wolno krzywdzić innych, niszczyć cudzej własności, przywłaszczać sobie znalezionych rzeczy). Dziecko dojrzałe społecznie dobrze się czuje w nowym środowisku szkolnym, z chęcią podejmuje zadania na rzecz innych np. dyżury. Przejawem niedojrzałości społecznej jest stałe absorbowanie uwagi nauczyciela, domaganie się ciągłego wyróżniania i dążenie do uprzywilejowanej pozycji w klasie.

 

Dzieci niedojrzałe społecznie mogą też izolować się od grupy, stronić od kolegów, unikać wspólnych zabaw łatwo poddawać się dominacji kolegów, wykazywać bierność, nieśmiałość, lękliwość, małomówność.

 

Dojrzałość fizyczna to ogólna sprawność organizmu i zdrowie dziecka. Długotrwałe choroby, defekty fizyczne i inne dolegliwości organizmu utrudniają pracę szkolną dziecka. Dziecko szkolne dysponować musi odpowiednim zasobem sił fizycznych i odpornością na zmęczenie. Wielogodzinne siedzenie w ławce, noszenie ciężkiego tornistra szkolnego i wykonywanie różnych zadań umysłowych jest trudne nawet dla dziecka zdrowego, silnego i sprawnego. Przy takich czynnościach jak pisanie, rysowanie, wycinanie, wydzieranie, konstruowanie, nawlekanie koralików i innych pracach plastyczno-technicznych potrzebna będzie dziecku dobra sprawność rąk, koordynacja ruchowa i koordynacja ruchowo-wzrokowa. W przeciwnym wypadku ruchy będą powolne, nieharmonijne, sztywne, kanciaste, mało precyzyjne. Mogą też występować współruchy, czyli niepotrzebne ruchy służące rozładowaniu nadmiernego napięcia np. poruszanie językiem przy pisaniu lub rysowaniu. Dziecko o prawidłowym rozwoju ruchowym potrafi przez chwilę stać na jednej nodze, skakać na jednej nodze, przeskakiwać przez przeszkody. Siedmiolatek sprawnie i szybko biega, przy czym ruchy rąk i nóg są zharmonizowane. Dobra koordynacja ruchowa umożliwia mu jazdę na rowerze, na rolkach, na nartach.

 

Dojrzałość emocjonalna to zdolność do przeżywania bogatego i zróżnicowanego świata uczuć, to odpowiednia do wieku umiejętność panowania nad swoimi emocjami i kontrolowania ich. Impulsywność reakcji u 7 latka ulega obniżeniu, zaś czas przeżywania różnych stanów wydłuża się.  Uczeń dojrzały emocjonalnie odczuwa więź ze swoją grupą, z klasą, z panią. Przeżywa różne radości i smutki związane z życiem klasy. Dojrzały emocjonalnie  7 latek prawidłowo reaguje na pozytywne bądź negatywne uwagi dotyczące zachowania i postępów w nauce, nie załamuje się z byle powodów. Dziecko niedojrzałe emocjonalnie jest wybuchowe, drażliwe, agresywne, złości się lub płacze z błahego powodu, często popada w konflikty z kolegami. Może też być zahamowane, zalęknione, niepewne, napięte, nadwrażliwe, płaczliwe. Taki typ dziecka boi się głośniejszych uwag nauczyciela nawet, gdy nie dotyczą ich samych. Czasami skarżą się na bóle głowy, brzucha, bezsenność, bywa, że przed wyjściem do szkoły mają wymioty, biegunkę.

Na dojrzałość szkolną mają wpływ pewne czynniki, do których należą m. in.:

 

  1.  Czynniki indywidualne – są to przekazane drogą genetyczną lub wrodzone właściwości organizmu, a przede wszystkim ośrodkowego układu nerwowego, podłoża wyższych czynności psychicznych. Należą tu również potrzeby, skłonności i dążenia dziecka.

 

  1.  Czynniki środowiskowe – chodzi tutaj głównie o wpływy rodziny i przedszkola. Literatura podaje 3 główne grupy czynników rodzinnych mających wpływ na dojrzałość szkolną dziecka. Są to:

 

  • Warunki materialne - od poziomu dochodów, sytuacji mieszkaniowej, wyposażenia gospodarstwa domowego zależy, jak rodzina będzie zaspokajała potrzeby dziecka, a więc czy będzie ono racjonalnie odżywiane, zaopatrzone w potrzebną odzież, czy będzie miało warunki do nauki, odpoczynku i zabawy.

 

  • Warunki kulturalne jest to poziom wykształcenia rodziców, kultura językowa rodziny, potrzeby kulturalne, zasady wychowania dzieci, sposób spędzania czasu wolnego. Warunki kulturalne domu rodzinnego, a zwłaszcza poziom wykształcenia rodziców w istotny sposób wpływają na rozwój intelektualny i osiągnięcia szkolne uczniów. Rodzice wykształceni wykazują na ogół duże zainteresowanie problemami szkolnymi swoich dzieci, mają większe wymagania i aspiracje w stosunku do ich przyszłości oraz w większym stopniu pobudzają je do osiągnięć

 

  •  Warunki społeczno – psychologiczne to: struktura rodziny, osobowość rodziców, stosunki między rodzicami, postawy rodziców wobec dzieci oraz atmosfera panująca w domu. Dla osiągnięcia dojrzałości szkolnej istotne jest, czy dziecko wychowuje się w rodzinie pełnej lub niepełnej, mało- czy wielodzietnej, dwu- czy trzypokoleniowej. Z reguły rodzina wielodzietna stwarza korzystne warunki dla rozwoju osobowości dziecka, gdyż zmusza do liczenia się z innymi, rozwija postawy opiekuńcze. Dzieci z rodzin wielodzietnych szybciej się usamodzielniają, osiągają wyższy poziom dojrzałości emocjonalnej, nie wykazują tendencji do przeceniania samego siebie, lepiej potrafią współdziałać z innymi. Jeśli jednak rodzina jest bardzo liczna, a warunki materialne bardzo skromne, to rodzice obarczeni nadmiarem obowiązków mają mało czasu dla dzieci, pozostawiają je same sobie, nie zaspakajając wszystkich ich potrzeb. Istotnym czynnikiem wpływającym na dojrzałość szkolną dzieci jest fakt uczęszczania do przedszkola. Dzieci o długiej karierze przedszkolnej wyróżniają się lepszym uspołecznieniem, niż inne dzieci oraz lepszym przygotowaniem do szkoły.

 

Dziecko dojrzałe do nauki szkolnej potrafi:

 

  • powiedzieć, jakie ma imię i nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców,
  • narysować rysunek postaci ludzkiej: postać jest kompletna, części ciała są proporcjonalne do całości, części ciała są rozmieszczone właściwie,
  • obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania; nie wychodzić poza linie kolorując obrazek; nazwać to co narysowało,
  •  ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej; lepić z plasteliny,
  • dobrać w pary przedmioty lub obrazki, klasyfikować je wg określonej zasady, np. owoce, pojazdy, zwierzęta,
  •  łączyć zbiory wg określonej cechy, np. wielkość, kolor,
  • wskazać różnice w pozornie takich samych obrazkach,
  •  rozpoznać różne dźwięki z otoczenia, np. głosy zwierząt,
  •  liczyć kolejno do 10 ; po przeliczeniu liczmanów powiedzieć, ile ich jest,
  • dokonywać dodawania i odejmowania na konkretach w zakresie 10
  • ma dobrą koncentrację uwagi,
  • jest zainteresowane pracą i jej efektami,
  • jest odporne na niepowodzenia,
  • jest wytrwałe przy dłuższym wysiłku,
  • prawidłowo wymawiać wszystkie głoski,
  • nazwać głoskę na początku i na końcu wyrazu, różnicować wyrazy o podobnym brzmieniu, np. kran – tran, góra – kura, bada – pada,
  •  podzielić zdanie na wyrazy, wyrazy na sylaby,
  •  opowiedzieć treść obrazka posługując się mową zdaniową,
  • rozwiązać proste zagadki,
  • czytać niedługie teksty ze zrozumieniem,
  •  uważnie słuchać przez dłuższą chwilę opowiadania, bajki, muzyki,
  • wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne; uczestniczyć w grupowych zabawach ruchowych,
  • wskazać lewą i prawą stronę swego ciała i osoby stojącej na wprost,
  • doprowadzić do końca rozpoczętą zabawę, pracę, w trudniejszych sytuacjach zwrócić się o pomoc do osoby dorosłej,
  • zgodnie bawić się z rówieśnikami – współdziałać, czekać na swoją kolej,
  •  działać sprawnie; umieć podporządkować się słownym poleceniom,
  •  wykonać podstawowe czynności samoobsługowe: samodzielnie zjeść, ubrać się, umyć, zawiązać sznurowadła, zapiąć guziki, zamki
  • ma dobre tempo pracy,
  • siedmiolatek potrafi nawiązać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi, jest wrażliwy na opinię nauczycieli i innych osób dorosłych.

 

U większości dzieci uczęszczających do przedszkola lub tzw. “zerówki” gotowość do podjęcia nauki szkolnej dokonuje się niepostrzeżenie i nie wymaga specjalnych zabiegów ani ze strony rodziców, ani ze strony nauczycieli. Bowiem cała praca wychowawcza przedszkola, od najmłodszych grup, zmierza do zapewnienia dziecku dobrego startu w szkole. Pomimo tego, zdarza się, że niektóre dzieci nie osiągają dojrzałości szkolnej w siódmym roku życia i z tego powodu odraczane są z obowiązku szkolnego. Te dzieci wymagają szczególnej troski i fachowej pomocy. Wśród dzieci przekraczających próg szkolny są takie, które wchodzą w obowiązki szkolne z niepełną dojrzałością szkolną. Tym dzieciom również potrzebna jest specjalistyczna pomoc (np. korekcyjno-kompensacyjna), bo narażone są na poważne niepowodzenia szkolne. O tym, czy dziecko pójdzie do szkoły mimo braku dojrzałości szkolnej, czy zostaje odroczone zawsze decydują rodzice, po zasięgnięciu opinii psychologa i pedagoga. Te trudne, ale konieczne decyzje muszą być poprzedzone rzetelną diagnozą dziecka, pozwalającą określić jego dojrzałość umysłową, fizyczną, społeczną i emocjonalną.

 

Nowa sytuacja i całokształt związanych z nią czynników stanowią ciężkie i trudne zadanie dla układu nerwowego dziecka. Niekiedy pojawiają się związane z pójściem do szkoły lęki i stany nerwicowe.                Często ich podstawę stanowią błędy popełniane zupełnie nieświadomie przez samych rodziców. Oto najczęstsze z nich:

 

Straszenie szkołą

 

Dziecko będzie traktować pójście do szkoły jako przykry obowiązek, a samą szkołę postrzegać (nawet jeszcze zanim samo będzie mogło doświadczyć) jako miejsce, w którym będzie mu źle.

 

Likwidacja zabawek

 

Często to także całkowite zburzenie dotychczasowej organizacji życia w domu. Powoduje utratę poczucia bezpieczeństwa, które zastępuje niepewność, a nawet zagrożenie. Od dziecka zaczyna wymagać się zbyt dużej odpowiedzialności i dorosłości.

 

Okazywanie lęku przez rodziców

 

Coraz częściej zdarzają się sytuacje, w których to rodzice przejawiają strach przed szkołą i po prostu zarażają nim dzieci.

 

Stosunek do oceny szkolnej

 

Zaznaczyć wypada, ze dzieci nie zdają sobie sprawy z wartości oceny. Jest ona kształtowana przez dom rodzinny i najbliższe otoczenie dziecka. Przykre dla siedmiolatka przeżycia mogą wywołać nadmierne ambicje rodziców, nastawionych na zdobywanie przez dziecko najlepszych stopni. Otrzymanie każdej innej oceny spowoduje napięcie, wywoła lęk, a z czasem doprowadzi do zachwiania wiary dziecka we własne możliwości i poczucia niższej wartości. Strach przed pójściem do szkoły wywoła z pewnością zapowiedź przykrych konsekwencji z powodu złych ocen.

 

Jeśli dziecko nie osiągnie dojrzałości to:

 

  • Start szkolny tego dziecka jest utrudniony.
  • Nie poddaje się ono wpływom nauczyciela.
  •  Staje się niechętne, nie zainteresowane zadaniami, bierne.
  •  Często pracuje znacznie dłużej przy lekcjach osiągając mierne efekty.

 

Jak pomagać?

 

By ułatwić dzieciom naukę czytania, warto w szczególności:

 

  1. zwracać uwagę na właściwą wymowę,
  2. bawić się w tworzenie rymów: kukułka- jaskółka,
  3. liczyć sylaby w słowach, początkowo w krótkich później w długich; ma-ma (●●) , ka-lo-ry-fe-ry (● ● ● ●  ●) – rysować tyle kropek, ile jest sylab,
  4. tworzyć wyrazy zawierające głoskę: na początku wyrazu, w środku, na końcu wyrazu, np. a – akwarium, lato, litera, itp.
  5. bawić się w analogiczny sposób sylabami, np. ło, łokieć, łopata, wesoło, krzesło, czoło
  6. określać położenie głoski w wyrazie, np. jaki dźwięk słyszymy po, a jaki przed l w wyrazie mleko,
  7. tworzyć nowe wyrazy przez dodanie głoski lub sylaby:, np.: to: tor, kto, tło; ma: ga-ma, Ma-ciek, pu-ma itp.
  8. bawić się w „łańcuch wyrazów” – podajemy dziecku wyraz, z którego  ono wyodrębnia ostatnią głoskę i szuka wyrazu na tę głoskę, np.:   kogut traktor radio- orzeł
  9. wyszukiwać poznane litery w tekstach drukowanych, np. w gazetach.

10. utrwalać litery poprzez dodawanie do samogłoski spółgłoski, np. do a dostawiamy spółgłoski; ma, pa, ta, ka, da itp. Dziecko czyta sylabami, jeżeli nie umie pomagamy mu, nie czekamy, aż będzie głoskować.

11. powtarzać ciągi słowne: logiczne (rzeczy należących do 1 kategorii) np. krzesło, stół, szafka – dziecko kilka razy powtarza, następnie próbuje wspak; nielogicznych np. broda, okno, zarost

 

12. czytać dzieciom bajki.

 

By ułatwić naukę pisania należy w szczególności:

 

  1. odwzorowywać szlaczki i wzorki.
  2. kreślić kształty graficzne w powietrzu.
  3. kalkować
  4. pisać po śladzie
  5. pisać szlaczki literopodobne, jeżeli dziecko chce pisać pokazywać kształty liter wg wzorów przedszkolnych, zachowując kierunek pisania danej literki, nie pozwalać drukować.
  6. malować, również palcami
  7. wydzierać palcami i wycinać nożyczkami, naklejać.
  8. rysować, kolorować, rysować jednocześnie ręką lewą i prawą.
  9. nawlekać koraliki

10. modelować z gliny, plasteliny, lub pomoc w kuchni przy wyrabianiu ciasta.

 

 Wszystkie elementy dojrzałości szkolnej są jednakowo ważne, choć niestety nie zawsze rozwijają się harmonijnie. Jeśli cokolwiek budzi państwa niepokój, warto zasięgnąć rady specjalisty.

 

 Sądzę, że po przeczytaniu niniejszego artykułu  większość rodziców będzie spokojnie oczekiwać na to ważne wydarzenie, jakim jest rozpoczęcie nauki w klasie pierwszej przez ich syna czy córkę.

 

Ale będą na pewno i tacy, którzy z niepokojem myślą o tym. Czują bowiem intuicyjnie, że ich dziecko nie jest jeszcze gotowe, by wejść w obowiązek szkolny.

 

Szanowni Państwo!

 

Jeśli zauważacie, że dziecko osiąga słabe postępy w przedszkolu, jesteście zaniepokojeni, czy  Wasza córka, Wasz syn poradzą sobie z nauką w klasie pierwszej, to zapraszam do skorzystania z porady psychologa, pedagoga, logopedy w poradni psychologiczno – pedagogicznej. Określą oni przyczyny trudności dziecka i przekażą zalecenia do pracy.  Bywa, że to nauczycielka pierwsza zauważa problemy dziecka i troszcząc się o jego losy wskazuje na potrzebę badań w celu określenia dojrzałości szkolnej. Ze swej strony zachęcam do uważnego słuchania nauczycielek i korzystania z ich sugestii. Badania w poradni są oczywiście dobrowolne i to rodzice decydują, czy z nich skorzystają. My ze swej strony zapewniamy pełną dyskrecję i profesjonalne potraktowanie Państwa problemu.

 
Literatura:


Horsonek M., Wpływ rodziny na dojrzałość szkolną dziecka, w: Życie Szkoły 2001/8
Marzęda – Przybysz B., Badanie gotowości szkolnej dziecka, w: Życie Szkoły 2001/6
Prus – Wiśniewska H., Zanim dziecko pójdzie do szkoły, MEDIUM, Warszawa 1995
Sawa B., Jeżeli dziecko źle pisze i czyta, WSiP, Warszawa 1987
Wilgocka – Okoń B., Gotowość szkolna dziecka sześcioletniego, Wydawnictwo Akademickie Żak, Warszawa 2003
Żebrowska, Psychologia rozwoju dzieci i młodzieży, PWN, Warszawa 1986

 Wilgocka B.– Okoń „Dojrzałość szkolna dzieci a środowisko”, PZWS, Warszawa 1972

 Wilgocka B.– Okoń „Gotowość szkolna dzieci sześcioletnich”, Wydawnictwo Akademickie ”Żak”, Warszawa 2003

 Szczyrba D.: „Czynniki wpływające na poziom dojrzałości szkolnej”, Tychy, 2003.

 

========================

 

CHORE DZIECKO W SZKOLE

 

Często zdarza się, że rodzice przyprowadzają do szkoły dzieci kaszlące, zakatarzone, a czasem nawet nieznacznie gorączkujące. Dlatego chcemy przekazać ważne  informacje, aby uzmysłowić rodzicom jak jest to niebezpieczne dla ich dziecka i pozostałych dzieci.

UWAGA RODZICE!  WARTO WIEDZIEĆ ŻE :

 

vDziecko „podleczone” lub bezpośrednio po przebytej chorobie jest wyraźnie osłabione i jego organizm jest bardzo podatny na kolejne infekcje, czy inne choroby.

 

vWarto zdać sobie sprawę, jakie powikłania i konsekwencje zdrowotne niesie ze sobą nie wyleczona do końca choroba. Często nieświadomi tego rodzice podejmują ryzyko i odprowadzają do szkoły dzieci wykazujące jeszcze objawy chorobowe.

 

vNawet zwykłe zapalenie górnych dróg oddechowych nie leczone lub leczone nieodpowiednio może u małego dziecka doprowadzić do rozwoju poważniejszej choroby lub powikłań. Konsekwencją tego jest przedłużona absencja w pracy przynajmniej jednego z rodziców, podnosi to koszty leczenia dziecka oraz naraża je na długotrwałe konsekwencje zdrowotne oraz utratę treści dydaktycznych realizowanych w tym czasie w szkole.

 

v Nikt z rodziców nie chce, by inne dzieci narażały jego własne na zachorowanie, a każde chore, przeziębione dziecko, przebywające w przedszkolu jest zagrożeniem dla pozostałych.

 

vPracownicy szkoły nie posiadają uprawnień do podawania dziecku lekarstw bez względu na to, czy jest to zwykły syrop na kaszel, czy antybiotyk. Nie wynika to ze złej woli, lecz z obawy przed reakcją organizmu dziecka na lek. Po podaniu dowolnego leku może dojść do reakcji alergicznej lub innych powikłań zdrowotnych, a placówka nie dysponuje środkami do udzielenia dziecku pomocy w takiej sytuacji.

 

vObowiązek zapewnienia dziecku odpowiedniej opieki podczas choroby oraz samego leczenia spoczywa wyłącznie na rodzicach – opiekunach prawnych.

 

************************************************************

Oto krótki plan działania placówki szkolnej w przypadku złego stanu zdrowia dziecka:

 

Kiedy należy zabrać chore dziecko do domu?

 

Dziecko jest zbyt chore, aby pozostać w szkole jeżeli z powodu złego samopoczucia nie jest w stanie uczestniczyć w zajęciach, jego stan wymaga fachowej opieki medycznej lub jeśli naraża inne dzieci na zarażenie się chorobą.

 

Objawy zaobserwowane u dziecka upoważniające nauczyciela do poinformowania rodziców o konieczności zabrania dziecka do domu:

 

- ZACHOWANIE: dziecko wykazuje objawy nadmiernego zmęczenia, jest apatyczne lub nadmiernie poirytowane, płacze częściej niż zwykle, pokłada się, nie chce brać udziału w zajęciach.

 

- SKÓRA: jeżeli na skórze pojawi się wysypka, wzmożony świąd, temperatura ciała jest podwyższona.

 

-  OCZY: zapalenie spojówek (oko jest zaczerwienione, zbiera się wydzielina ropna, która wycieka lub zasycha w oku ).

 

-  UKŁAD ODDECHOWY:  dziecko ma problemy z oddychaniem, oddech świszczący, charczący lub zmieniony głos (chrypka), występuje kaszel, katar.

 

UKŁAD TRAWIENNY dziecko ma biegunkę, w ciągu ostatnich godzin wymiotowało, ma nudności, bóle brzucha.

 

JAMA USTNA: w jamie ustnej pojawiły się krostki lub owrzodzenia, ślina wycieka dziecku z ust, skarży się na ból zęba.

 

PAMIĘTAJMY, ŻE:

 

 ·     Szkoła zawiadamia rodziców o chorobie dziecka, jeżeli stwierdzono któryś z wymienionych wyżej objawów sugerujących chorobę.

 ·     Rodzice powinni zaprowadzić chore dziecko do lekarza i stosować się do jego zaleceń.

 ·     O dniu powrotu dziecka do szkoły decyduje lekarz.

 ·     Dziecko leczone z powodu chorób nie wymagających kontroli lekarza powraca do szkoły po ustąpieniu wszystkich objawów chorobowych.

 ·     W razie uzasadnionych wątpliwościco do stanu zdrowia dziecka nauczyciel poprosi rodziców o dostarczenie zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnychdo uczestniczenia w zajęciach szkolnych.

 

  • Dzieci zakaźnie chore lub z gorączką powinny pozostać w domu.

*************************************************************

  • Prosimy nie przyprowadzać dzieci przeziębionych. 

*************************************************************

  • Katar to także choroba. Pamiętajmy o innych dzieciach i o niebezpieczeństwie zarażenia.

*************************************************************

  • Jeżeli dziecko źle się poczuje, natychmiast Państwa o tym powiadomimy, dlatego prosimy, aby numery Waszych telefonów, którymi dysponujemy, były stale aktualne.

*************************************************************

Możliwość komentowania jest wyłączona.